Πέρασα δύσκολα αυτή τη βδομάδα. Ήμουν μονίμως μες στα νεύρα γιατί μου έλειπαν λέει... ποιοι να δεις... α ναι, οι φίλοι μου και η οικογένεια μου. Και μετά ψώνισα. Και λύθηκαν όλα. Οκ, δεν έχω φτάσει στο σημείο να είμαι εξαρτημένη από τα ψώνια ευτυχώς, απλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με κάνουν να αισθάνομαι καλύτερα. Ίσως να ντρέπομαι που το λέω, αλλά ισχύει...
Μιλάω κάθε μέρα μαζί τους, απλά για να κρατάω επαφή. Πιστεύω ότι αξίζει και μου δίνει και κουράγιο. Μερικές φορές χαίρομαι που περνάω καλά και τους λυπάμαι που σκυλοβαριούνται εκεί πέρα και μερικές φορές λυπάμαι για μένα και τους ζηλεύω απίστευτα, απλά και μόνο που είναι όλοι μαζί. Γιατί η πλάκα είναι ότι όλο αυτό δεν είναι ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά ΕΤΣΙ θα είναι από δω και πέρα... Τέλος.
Προσπάθησα σήμερα, Αθηνά! Σοβαρά τώρα! Αλλά τι βγήκε? Κατέληξα στη συνέλευση του ΔΣ της σχολής να ακούω κνίτες και εακίτες να κοντράρονται σε τέρμα προσωπικό επίπεδο, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα, χωρίς να παίρνουν καμία απολύτως απόφαση για τίποτα και με μένα έτοιμη να πάθει το αναπνευστικό μου από τη φάση ντουμάνι που επικρατούσε στο αμφιθέατρο... Τίποτα, για να μάθεις τι στο διάολο γίνεται στη σχολή σου πρέπει να μάθεις να εισπνέεις το εναπομείναν οξυγόνο ανάμεσα σε Golden Virginia, το πράσινο...
Χάρηκα που με πήρες τηλέφωνο δε λέω... Ντάξει, μπορεί να είσαι λίγο ότι-θυμάμαι-χαίρομαι να το πω? Λίγο τρεις-λαλούν-και-δυο-χορεύουν να το πω? Αλλά όλοι έχουμε τα ελατώματά μας. Το καλό είναι ότι με το που με πήρες μου έδωσες να καταλάβω ότι δεν έχεις ξεχάσει, ότι ακόμα τα σκέφτεσαι, και ακόμα κι αν εγώ δεν το κάνω, με χαροποίησε που το κάνεις εσύ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε γιατί δεν κάνει. Ελπίζω να περνάς τόσο καλά όσο εγώ...
Ρε δεν θα φανταστείς τι έγινε σήμερα... Μα να με έβλεπε η μάνα μου φάτσα κάρτα στο FREE? Δε λέει... Και πες μου βρε παιδάκι μου, βλέπεις άτομο με μπλούζα Stones και έχεις την απαίτηση να έχει έτοιμη την απάντηση στη ερώτηση ¨Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι της δεκαετίας?¨. Δεν λέω γίνονται καλές δουλείες ακόμα και σήμερα αλλά εγώ αγάπώ τα παλιά. Και δεν βάζω σε κανένα από τα νέα τραγούδια το λέιμπελ του αγαπημένου. και δεν καταλαβαίνω ρε γαμώτο γιατί επιμένεις! Τόσα παιδιά στο ΤΕΙ, καλά και σώνει να βάλεις εμένα στο περιοδικό? Ωχου... Τελικά το καίει το μυαλό η ντεκαπάζ.
Ρε πότε θα κόψουν οι άντρες αυτό το θέμα με το καμάκι στο φέις? Πρέπει να την έχουν καταβρεί όλα τα τέρμα κομπλεξικά με την όλη κατάσταση. Άντε να σε κάνω αξέπτ, να μην φανώ και αγενής. Είσαι και στο ΤΕΙ μου. Και δε λέω, μπορεί να είσαι και καλό παιδάκι. Αλλά ρε γαμώτο... Ποια είναι αυτή εκεί έξω που τους δίνει το δικαίωμα και συνεχίζουν? Κάποια δεν μπόρεσε να τους φτύσει αν δεν έχουν τα ... να την γνωρίσουν από κοντά και περιμένουν από το φέισμπουκ, και τώρα έχοθν πάρει φόρα. Πραγματικά, εσύ η κάποια, κάνε κάτι γιατί την πληρώνουμε οι υπόλοιπες τη νύφη.
Anoihte,sexomanh,argosxole alla par'ola auta monadike mou file xreiazomai tin sindromi sou...-gt periodiko eisai?-tin boi8eia sou elleipoma8estate...
Θέλω να πάρω ρούχα από το ίντερνετ μία φορά. Έτσι ρε παιδί μου, το έχω άχτι.
Και θέλω πίσω το κόκκινο πικάπ...
Και την ηρεμία μου.
Αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου