Mind The Gap

Όλα πάνε τ-έ-λ-ε-ι-α. Ας μην έχω παράπονο. Τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε after all.

That's me in the corner

That's me in the spotlight

Losing my religion

Trying to keep up with you

And I don't know if I can do it

Oh no I've said too much

I haven't said enough

I thought that I heard you laughing

I thought that I heard you sing

I think I thought I saw you try

Προσπαθώ να βρω μία αξιόλογη εικόνα για να αλλάξω λίγο το layout... Προσπαθώ να βρω ένα καλό τραγούδι, δύο στίχους να εκφράζουν αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή... και πάνω απ' όλα, λίγη εμπνευση για να βγάλω κάτι αξιόλογο απ' αυτά. Το έκανα τόσα χρόνια κι όμως τώρα μου φαίνεται απίστευτα δύσκολο! Δεν ξέρω γιατί ειδικά τώρα! Με θυμάμαι απλά να ανοίγω το photoshop, να διαλέγω δυο-τρεις τυχαίες εικόνες και να κάνω κάτι όμορφο μ' αυτές! Τώρα απλά ένα κενό. Κενό όμως! Και δεν είναι να πεις ότι νιώθω και κενή αυτή τη στιγμή... 'Εχω πράγματα στο μυαλό μου! Ναι, υπάρχουν στιγμές που δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως. Τώρα όμως σκέφτομαι. Τι σκέφτομαι?

Ότι έχασα μία σημαντική ευκαιρία να κάνω μία πολύ ενδιαφέρουσα γνωριμία, με το να είμαι τελείως απερίσκεπτη και όχι ο εαυτός μου. Αυθόρμητη είμαι πάντα. Απερίσκεπτη όμως δεν είμαι. Ετοιμόλογη είμαι. Προκλητική όμως όχι. Και όταν τα πράγματα αρχίσουν στραβά, είναι κομματάκι δύσκολο να επανορθώσεις. Άσχετα αν το καταλάβεις αμέσως ή μετά από καιρό. Δεν έχει σημασία. Θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα... και να δεις ποια είμαι πραγματικά. Μπορεί να μην σου άρεσε αυτό που θα έβλεπες, αλλά τουλάχιστον θα είχα ελπίδες να σε κερδίσω. Ενώ τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι αυτό το θλιβερό "περάσαμε καλά"... Όπως λες για μια σχέση που δεν ευδοκίμησε και πολύ... ειδικά αν σε παράτησε ο άλλος. Θλιβερό. Χάλια.

I want to hold the hand inside you

I want to take a breath thats true

I look to you and I see nothing

I look to you to see the truth

You live your life

You go in shadows

Youll come apart and youll go black

Some kind of night into your darkness

Colors your eyes with whats not there.

Αλλά ελπίζω να μπορέσει να γίνει κάτι! Ξέρεις γιατί το λέω? Σε όσες σχέσεις έχω κάνει, για όσους και να έλεγα ότι νιώθω πράγματα, ποτέ δεν είχαν φτάσει στο σημείο να είναι στο μυαλό μου συνεχώς. Συνήθως ήταν μόνο όταν τους έβλεπα ή τους ανέφερε κάποιος. Όχι, ερωτευμένη δεν είμαι, προς θεού. Δεν τον ξέρω καν. Απλά μου αρέσει η σκέψη του. Αυτό μόνο. Μου αρέσει να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν η γνωριμία μας γινόταν κάτω από άλλες συνθήκες. Νταξει, δεν είναι και το πιο υγειές πράγμα στον κόσμο αυτό, αλλά τα πράγματα ανατρέπονται! Και, όχι να το πενευτώ, αλλά μερικές φορές είμαι τόσο καλή σ' αυτό που ούτε εγώ δεν με πιστεύω! Χεχε...

Αρκεί αυτή τη φορά να έχω το νου μου και να μην πέσω πάλι στην ίδια παγίδα.

PS: Πάρε το καινούριο Cosmo.

Outta Here

Λοιπόν το αγάπησα κι αυτό το μπλογκάκι! Κι ας το χω τόσο λίγο καιρό...

Πήγα στη σχολή που λες, γράφτηκα, ψώνισα και από το ΙΚΕΑ γιατί κάποιες αξίες δεν αλλάζουν κι εγώ σε σπίτι με έπιπλα της γιαγιάς δεν έμενα (οι γονείς μου με καταλαβαίνουν) και τώρα το μόνο που μένει είναι να κρεμάσω (να μου κρεμάσουν δηλαδή) τις μοβ κουρτίνες μου. Α και να προσαρμοστώ στο νέο μου περιβάλλον. Θέε μου, χαμός.

Αντιγόνη μου συγγνώμη, αλλά θέλω ήσυχα φοιτητικά χρόνια από κομματικής άποψης και αυτό μόνο τη φιλοσοφία του ΚΚΕ δε συναντά. Άμα αποφασίσω να "αγωνιστώ και να συσπειρωθώ" θα σε ενημερώσω εγκαίρως. Άσε που άμα είναι να γραφτώ για να με βάζουνε να αρπάζω κι εγώ έτσι τους πρωτοετείς από τη μύτη και να τους πασάρω με το ζόρι αιτήσεις και φυλλάδια, φχαριστώ, δεν θα πάρω. Αρκετά ψαρωμένοι είναι κι εγώ έχω και μία αξιοπρέπεια. Τώρα για να επανέλθω στο Αντιγονάκι, το ξέρω ότι αν το διάβαζες αυτό θα έλεγες ότι μόνο αυτός δεν είναι λόγος για να μην γραφτείς σε μία φοιτητική παράταξη, ή όπως τις λένε, αλλά είναι στο χαρακτήρα μου να βλέπω τα πράγματα από δική μου οπτική, ίσως κάπως περίεργη. Πολλές φορές όμως αυτό μου βγήκε σε καλό... Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία, αλλά αν περνάει από το χέρι μου, δεν θα σου ξαναμιλήσω...

Τελικά αυτό το Facebook κρύβει και εκπλήξεις καμιά φορά. Κι όλα αυτά που λένε για τις απρόσωπες σχέσεις των νέων σήμερα, είναι απλό: όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Είναι απλά φόβος για αλλαγή. Στενόμυαλοι άνθρωποι που φοβούνται ό,τι δεν μπορούν να κατανοήσουν. End of story. Εμένα πάντως με έχει ξελασπώσει. Έχω παραδείγματα από απρόσμενα ραντεβού σε ένα άδειο απόγευμα μέχρι πολύωρες συζητήσεις για σεξ με τις κολλητές μου. Οι εποχές αλλάζουν. Κλισέ, αλλά πρέπει να το επαναλαμβάνουμε συνέχεια μπας και το καταλάβουν μερικοί γονείς και καθηγητές που επιμένουν να λένε το ίντερνετ, ιντερνέτ. Ε τουλάχιστον πείτε το διαδίκτυο γαμώ την τύχη μου... Είμαι υπέρ.

Όλα ήταν τέλεια στη σχολή, νομίζω θα τα πάμε καλά!

Το δωματιάκι μου το έκανα κουκλίστικο... Έχω ταλέντο τελικά.

Αν δεν μπερδέψω τα λεωφορεία καμιά μέρα να μην με λένε Βάσω.

Αυτά!

Ελπίζω την επόμενη φορά να ποστάρω από το καινούριο μου λάπτοπ!

Τα λέμε guys.

I really gotta leave. Leave.

Απλά σκέψου κάτι και γράψτο!!

Αλλά εδώ συνειδητοποιώ ότι η ζωή μου αυτή τη στιγμή περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι φευγω στο τέλος της βδομάδας... Έχω βαρεθεί να περιμένω να φύγω. Άντε να φύγω την τύχη μου μέσα... Να ησυχάσω. Αν και, μην με πείτε ηλίθια πλιζ, δεν τρελαίνομαι και με την ιδέα! ΟΚ, είναι γνωστό πως λίγοι είναι αυτοί που αρέσκονται στις γιγαντιαίες αλλαγές στη ζωή τους σε περιόδους... καλοβολεψιάς. Ίσως θέλω πρώτα να σκυλοβαρεθώ αυτή την πόλη πριν την ρίξω τη μαύρη την πέτρα που με αναγκάζουν να ρίξω. Γιατί πολύ απλά έχω φίλους εδώ, έχω και την οικογένειά μου. Και δεν είμαι από αυτούς που δεν περνάνε καλά στην επαρχία και θέλουν "να σηκωθούν να φύγουν από αυτή την κωλοπόλη γαμώ το κέρατό μου!!"... Όσο κι αν είμαι παιδί της πόλης, θα το λέω συνέχεια πως έδω περνάμε καλύτερα. Τέλος.

Ένα από τα καλά που έχω (έχω πολλά!) είναι ότι προσαρμόζομαι, αν όχι αμέσως, αρκετά γρήγορα και σε μεγάλο βαθμό. Μπορώ να δεχτώ ένα "πρέπει" γιατί ξέρω πως, άσχετα με αυτά που σου επιβάλλουν να κάνεις, τη ζωή σου εσύ την κανονίζεις. Στο τέλος εσύ τις κάνεις τις επιλογές σου. Και για να στο κάνω πιο λιανά, αν ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις κάτι, πάει στο διάολο, κάντο. Αλλά όπως θες εσύ. Διάλεξε εσύ τον τρόπο και διασκέδασε στη διαδρομή, για να μην ξεχνιόμαστε.

Και τέλος, κάτι τελίως άσχετο: Άντρες παιδάκι μου. Οκ, σε πλησίασε, σου μίλησε, έστω μέσω κοινού γνωστού, και μπράβο του. Σπάνιο στις μέρες μας. Εκείνο το "θα σου τηλεφωνίσω αύριο", χωρίς φυσικα να κάνει αυτό που υποσχέθηκε, τι το θέλει? Η ερώτησή μου είναι ότι αφού ρε παιδί μου γνωριστήκαμε, περάσαμε καλά, και λες ότι θα τηλεφωνήσεις, γιατί δεν το κάνεις? Λες κι εγώ σε έβαλα με το ζόρι να το πεις? Άμα δεν θες να πάρεις, μην παίρνεις! Άλλα όλο αυτο το "θα πάρω, αλλά δεν παίρνω" είναι και η αρχή του τέλους! Η αρχή για την οποία χαλάνε σπίτια ολόκληρα: Όταν λες κάτι, θα το κάνεις. Αλλιώς μην το λες καθόλου ρε γαμώτο.

So not me. (Men Are Pigs)

Όχι δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι. Όποια το λέει αυτό πρέπει να το ξανασκεφτεί.

Απλά έχουν ένα κοινό. Πάντα ψάχνουν ένα τρόπο να σε απογοητεύσουν ακόμη και αν εσύ έχεις όλη την καλή διάθεση να προσπαθήσεις. Γιατί αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους χαιρέτα μας τον πλάτανο. Και το ξέρεις. Μιλάω πάντα για την πρώτη γνωριμία. Αλλά στην τελική άμα δεν δένει το γλυκό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το σκας με ελαφρά. Πράγμα δύσκολο γιατί κατά γενική ομολογία, το λεγόμενο τσουρούφλησμα είναι το καλύτερο κομμάτι στην αρχή μιας σχέσης. Ξέρεις, αυτό που λέμε αλλιώς μάδημα-μαργαρίτας.

Ίσως η καλύτερη συμβουλή που μου έδωσε η μανούλα μου για κάτι τέτοια. Σε απλά ελληνικά: Make him work for it girl..! Και πίστεψέ με αυτό δεν έχει καμία σχέση με το να τον κάνεις να σε κυνηγάει, να τρέχει από πίσω σου. Είναι περισσότερο ένα σημάδι για σένα ότι, όπα, εδώ αξίζει να προσπαθήσεις. Και τέλος, αν δεις ότι είναι τόσο πιθανό να πάρει πρωτοβουλία, όσο να γίνει η σχέση σας ταινία... τότε κοπάνα την. Απλά.

Πολύ το ψάχνω το θέμα. Δεν κάνω έτσι εγώ. Απαπαπα.

Κάνε κάτι. ΟΚ?

Γιατί δεν βγαίνει κανένα καλό τραγούδι τώρα τελευταία? Και γιατί εγώ μόνο διάθεση για ψάξιμο δεν έχω? Έλεος.

Άντε αρχίζει και το νέο πρόγραμμα του σκάι όπου να 'ναι. Να δούμε τι ψάρια πιάνει το καινούριο Beverly Hills.

Πάω.

Summer has come and passed.

Ξέρεις τι γίνεται? Τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν ασχημα.

Σε μία βδομάδα φεύγω για Αθήνα για την εγγραφή στη σχολή, τα απαραίτητα ψώνια στο ΙΚΕΑ και τα σχετικά και αυτό που αισθάνομαι δεν το λες ανυπομονησία! Μάλλον βαρεμάρα το λες. Αλλά ποιος χέστηκε για το πως αισθάνομαι εγώ βασικά! Και δεν το λέω για να μιζεριάσω! Δεν θα άκουγες ήχνος παράπονου στη φωνή μου, αν στο έλεγα από κοντά. Το λέω με την εννοια του ότι κάποια πράγματα τα κάνουμε επειδή πρέπει και όχι γιατί το θέλουμε. Δεν γενηθήκαμε για να κάνουμε ότι θέλουμε.

Μία από τις λίγες φορές έκανα κάτι γιατί έπρεπε. Εγώ που έχω συνηθίσει σε έτοιμες αποφάσεις και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Εγώ που μέχρι τώρα λάτρευα να τα βρίσκω όλα έτοιμα. Και ακόμα το λατρεύω. Όλοι κατά βάθος θέλουμε να μας κακομαθαίνουν. Αλλά ξέρεις τι κατάλαβα από όλη αυτή την ιστορία που κράτησε λιγότερο από ένα καλοκαίρι? Πως δεδομένου του ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αν αποφύγεις να πάρεις μία απόφαση μπορεί να σου βγει σε κακό ή καλό. Ναι, μπορεί και σε καλό. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι αν επιλέξεις να την αποφύγεις, θα χάσεις τον έλεγχο των πραγμάτων. Και πίστεψέ με είναι ωραίο συναίσθημα να έχεις τον έλεγχο. Των πραγμάτων που έλεγα πριν, της ζωής σου, του εαυτού σου. Αυτόν τον έλεγχο.

Και για να ολοκληρώσω το καλοκαιρινό φλας μπακ, ήταν ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Ίσως το καλύτερο. Ίσως και να θυσίασα μερικά πράγματα με μόνο σκοπό να περάσω καλά. Αλλά θέλω να πιστεύω πως τώρα, τα έχω πάρει πάλι πίσω... Και δεν μπορώ να σκεφτώ ένα τρόπο να ευχαριστήσω αρκετά όσους με βοήθησαν σε αυτό... Ελπίζω να περάσω και ένα καλό χειμώνα!