Ξέρεις τι γίνεται? Τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν ασχημα.
Σε μία βδομάδα φεύγω για Αθήνα για την εγγραφή στη σχολή, τα απαραίτητα ψώνια στο ΙΚΕΑ και τα σχετικά και αυτό που αισθάνομαι δεν το λες ανυπομονησία! Μάλλον βαρεμάρα το λες. Αλλά ποιος χέστηκε για το πως αισθάνομαι εγώ βασικά! Και δεν το λέω για να μιζεριάσω! Δεν θα άκουγες ήχνος παράπονου στη φωνή μου, αν στο έλεγα από κοντά. Το λέω με την εννοια του ότι κάποια πράγματα τα κάνουμε επειδή πρέπει και όχι γιατί το θέλουμε. Δεν γενηθήκαμε για να κάνουμε ότι θέλουμε.
Μία από τις λίγες φορές έκανα κάτι γιατί έπρεπε. Εγώ που έχω συνηθίσει σε έτοιμες αποφάσεις και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Εγώ που μέχρι τώρα λάτρευα να τα βρίσκω όλα έτοιμα. Και ακόμα το λατρεύω. Όλοι κατά βάθος θέλουμε να μας κακομαθαίνουν. Αλλά ξέρεις τι κατάλαβα από όλη αυτή την ιστορία που κράτησε λιγότερο από ένα καλοκαίρι? Πως δεδομένου του ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αν αποφύγεις να πάρεις μία απόφαση μπορεί να σου βγει σε κακό ή καλό. Ναι, μπορεί και σε καλό. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι αν επιλέξεις να την αποφύγεις, θα χάσεις τον έλεγχο των πραγμάτων. Και πίστεψέ με είναι ωραίο συναίσθημα να έχεις τον έλεγχο. Των πραγμάτων που έλεγα πριν, της ζωής σου, του εαυτού σου. Αυτόν τον έλεγχο.
Και για να ολοκληρώσω το καλοκαιρινό φλας μπακ, ήταν ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Ίσως το καλύτερο. Ίσως και να θυσίασα μερικά πράγματα με μόνο σκοπό να περάσω καλά. Αλλά θέλω να πιστεύω πως τώρα, τα έχω πάρει πάλι πίσω... Και δεν μπορώ να σκεφτώ ένα τρόπο να ευχαριστήσω αρκετά όσους με βοήθησαν σε αυτό... Ελπίζω να περάσω και ένα καλό χειμώνα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου