Απλά σκέψου κάτι και γράψτο!!
Αλλά εδώ συνειδητοποιώ ότι η ζωή μου αυτή τη στιγμή περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι φευγω στο τέλος της βδομάδας... Έχω βαρεθεί να περιμένω να φύγω. Άντε να φύγω την τύχη μου μέσα... Να ησυχάσω. Αν και, μην με πείτε ηλίθια πλιζ, δεν τρελαίνομαι και με την ιδέα! ΟΚ, είναι γνωστό πως λίγοι είναι αυτοί που αρέσκονται στις γιγαντιαίες αλλαγές στη ζωή τους σε περιόδους... καλοβολεψιάς. Ίσως θέλω πρώτα να σκυλοβαρεθώ αυτή την πόλη πριν την ρίξω τη μαύρη την πέτρα που με αναγκάζουν να ρίξω. Γιατί πολύ απλά έχω φίλους εδώ, έχω και την οικογένειά μου. Και δεν είμαι από αυτούς που δεν περνάνε καλά στην επαρχία και θέλουν "να σηκωθούν να φύγουν από αυτή την κωλοπόλη γαμώ το κέρατό μου!!"... Όσο κι αν είμαι παιδί της πόλης, θα το λέω συνέχεια πως έδω περνάμε καλύτερα. Τέλος.
Ένα από τα καλά που έχω (έχω πολλά!) είναι ότι προσαρμόζομαι, αν όχι αμέσως, αρκετά γρήγορα και σε μεγάλο βαθμό. Μπορώ να δεχτώ ένα "πρέπει" γιατί ξέρω πως, άσχετα με αυτά που σου επιβάλλουν να κάνεις, τη ζωή σου εσύ την κανονίζεις. Στο τέλος εσύ τις κάνεις τις επιλογές σου. Και για να στο κάνω πιο λιανά, αν ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις κάτι, πάει στο διάολο, κάντο. Αλλά όπως θες εσύ. Διάλεξε εσύ τον τρόπο και διασκέδασε στη διαδρομή, για να μην ξεχνιόμαστε.
Και τέλος, κάτι τελίως άσχετο: Άντρες παιδάκι μου. Οκ, σε πλησίασε, σου μίλησε, έστω μέσω κοινού γνωστού, και μπράβο του. Σπάνιο στις μέρες μας. Εκείνο το "θα σου τηλεφωνίσω αύριο", χωρίς φυσικα να κάνει αυτό που υποσχέθηκε, τι το θέλει? Η ερώτησή μου είναι ότι αφού ρε παιδί μου γνωριστήκαμε, περάσαμε καλά, και λες ότι θα τηλεφωνήσεις, γιατί δεν το κάνεις? Λες κι εγώ σε έβαλα με το ζόρι να το πεις? Άμα δεν θες να πάρεις, μην παίρνεις! Άλλα όλο αυτο το "θα πάρω, αλλά δεν παίρνω" είναι και η αρχή του τέλους! Η αρχή για την οποία χαλάνε σπίτια ολόκληρα: Όταν λες κάτι, θα το κάνεις. Αλλιώς μην το λες καθόλου ρε γαμώτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου