Just My Luck

Τελικά ρε γαμώτο ΕΙΜΑΣΤΕ σκόνη στον άνεμο...

ΟΚ, να σου πω τι έχω ζήσει αυτή τη βδομάδα αν και δεν θα με πιστεύεις. Warning: Ό,τι διαβάσεις παρακάτω είναι αληθινό και μου συνεύει ΚΑΙ αυτό. ΚΑΙ αυτό.

Τι είναι χειρότερο? Να κλειστείς ένα τέταρτο στην τουαλέτα ενός μαγαζιού? Να κατεβείς σε λάθος στάση στον προαστιακό? Να σου κάτσει ποπ-κορν στο λαιμό? Να κάψεις τη γλώσσα σου με γαλλικό καφέ? Τιιιι??? ΟΛΑ αυτά και άλλα πολλά έγιναν αυτη τη βδομάδα. Ω ναι.

Μέσα στην ατυχία μου όμως, πήγα για ψώνια, πήγα σινεμά με καλή παρέα και είδα μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει (δες παρακάτω γι'αυτό...) και μπορώ να πω ότι αρχίζω να συνηθίζω. Ντάξει, υπάρχουν στιγμές που βάζω τα κλάματα και το μόνο που θέλω είναι να μιλήσω στη μαμά μου και στις φίλες μου, αλλά αυτό είναι typical of me. Μετά μου περνάει... μέχρι να μου ξαναέρθει.

Τώρα για την ταινία. 5 ολόχρυσα αστεράκια my friend. Το στόρι περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον τύπο που οι γονείς του έχουν ένα μοτέλ στη μέση του πουθενά, το οποίο μόνο καλά δεν πάει. Έτσι κάθε χρόνο εκείνος κάνει ένα φεστιβαλάκι για να τραβήξει κόσμο χωρίς αποτέλεσμα όμως. Φέτος (κάπου 1969) μαθαίνει πως ένα γνωστό χίπικο φεστιβάλ δεν έχει τόπο να... γίνει τελος πάντων, και κανει όλα τα κόνε για να βρουν χώρο έκει κοντά. Στη συνέχεια επικρατεί πανζουρλισμός με όλο τον κόσμο που φτάνει εκεί, το μοτέλ γεμίζει, ξεχρεώνουν ότι χρωστούσαν και ντιλάρουν με την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους 1.000.000 χίπις. Σου λέω είδα την ταινία και μόλις βγήκα από την αίθουσα νόμιζα ότι είχα πάρει LSD... Χεχε, υπερβάλω, αλλά θέλω να πω ότι σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα της εποχής που ζηλεύεις αφόρητα τον τρόπο που εκείνοι οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν. Είναι σίγουρα λιγάκι εξειδανικευμένα τα πράγματα, φαίνεται, αλλά στην τελική τι σε νοιάζει?

Το τι έχω να κάνω στο σπίτι για τη σχολή δεν υπάρχει... Προσχέδια, προσχέδια, προσχέδια. Δεν ξέρω. Εγώ είμαι του αυθόρμητου. Είναι πάντα καλύτερο. Αν έχω μια ιδέα, την κάνω επιτόπου. Αν κάθεσαι και το παιδευεις είναι σίγουρο ότι θα βγει μαλακία! Αλλά τι να κάνεις, άμα σου ζητάνε να δουν και τα προσχέδια??? Και οκ, τα κάνω, πάει καλά. Το μόνο που βαριέμαι να κάνω είναι το γραμμικό. Όλα τα μαθήματα είναι σχετικά με τη γραφιστική εκτός από αυτό! Το μισώ. Και τον καθηγητή, αλλά μην το πεις πουθενά...

Πάω να κάνω μπανάκι, να διαβάσω και μετάν α ετοιμαστώ γιατί το βραδάκι έχω έξοδο. Κερνάω για τα γενέθλιά μου! Που είναι τη Δευτέρα αλλα νταξ΄.

Φιλάκια σε όλους!

ΥΓ. Να είσαι πιο προσεκτική από δω και πέρα. Keep your eyes open.

ΥΓ 2. Κουράγιο. Το 1ο εξάμηνο είναι βαρετό. Το ήξερες από πριν αυτό. Θα κάνεις και ματιέρες κάποια στιγμή... Και μετά θα μπαίνουν στα βιβλία της ιστορίας.

Newsflash

Όλα πάνε κατ' ευχήν βρε... Έφτασε στη Φοντάνα Ντι Τρέβι το ευρώ που πέταξα από το μπαλκόνι???

Πήρα μια γαμάτη μπλούζα από τα Attrattivo στο Αιγάλεω. Το πρώτο μου ψώνιο ως φοιτήτρια επισήμως πια, μετά από αυτό... Ναι, εγώ κάπως έτσι συνειδητοποιώ καταστάσεις, πρέπει να ψωνίσω πρώτα.

Με το μετρό τα πάω μια χαρά, δεν κουράζομαι ιδιαίτερα θα έλεγα, αν και ειναι σχετικά νωρίς για να πώ ότι κουράστηκα βέβαια. Μπορεί σε κανα μήνα να τα φτήσω δεν ξέρω. Ο θείος μου θέλει να με μάθει να οδηγάω.. I'mma take that chance, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να μου χρειαστεί!!

Η Εύα έκανε σουτζουκάκια. Ένα χειροκτρότημα εδώ! ...Αριστούργημα, τι να σου λέω τώρα. Με το ζόρι τα 'φαγα.

Θα βγω και την Παρασκεθή και το Σάββατο. Όχι θα κοιμάμαι κάθε μέρα στις δέκα και θα ξυπνάω στις έξι! Δεν είναι ζωή αυτή ρε συ...

Αυτή που μας κάνει σχέδιο είναι τέρμα βαρεμένη. Όχι σοβαρά. Σήμερα έκανα μια φανταστική κανάτα με ένα μουχλιασμένο ρόδι. "Η" σύνθεση. Που το σκέφτηκε δηλαδή!! Και το παίζει και κουλτούρα το σούργελο. Ογδόντα χρονών γυναίκα.

Ακούω Imagine και βλέπω Ράδιο Αρβύλα. Αυτά είναι.

Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το Sketch Pad του laptop! Έχω σκιτσάρει τα πάντα! Είναι απίθανο! Το αγαπώ!!!

"-Πως σε λένε?
-Παναγιώτη
-Και πως σε φωναζουν?
-Παναγιώτηηηηη!!!"
Εεεεμμμ, ΟΚ.

Πάω για ψώνια. Σι γιααα!

Dead And Gone

Είμαστε στην τελική ευθεία μπορώ να πω...

Αύριο φεύγω! Χα.. Τελιώσαν τα ψέματα. Εχω εισιτήριο για το τρένο και το μόνο που μένει είναι να πακετάρω. Πολλή κουραση όμως. Είμαι και άρρωστη. Χάλια ήμουν. Τώρα είμαι μάλλον καλύτερα, αφού δεν έχω ούτε πυρετό, ούτε τα υπόλοιπα... παραμφερή. Λολ.

Χθες αποφάσισα να πάρω ένα DVD και να μείνω σπίτι, αφού δεν μπορούσα να βγω έξω με τα παιδιά. Το έχω ξανακάνει άλλοστε! Έλα όμως που χθες με έπιασε κάτι (α, δεν ξέρω τι) και έβαλα τα κλάματα στα καλά καθούμενα!!! Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αλλά ό,τι και να σκεφτόμουν, ό,τι και να μου ερχόταν στο μυαλό, ό,τι και να με έβαζα να σκεφτώ για να ξεχαστώ, με έκανε να κλαίω όλο και περισσοτερο. Σταματούσα για λίγο, ηρεμούσα, όμως με το ποθ σκεφτόμοθν κάτι άλλο ξαναμαυριζαν όλα. Όλα τα έβλεπα χάλια. Στην αρχή υπέθεσα οτι μάλλον θα περιμένω την περίοδό μου ή κάτι τέτοιο... Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν είναι αυτό, αλλά επειδή απλά ΔΕΝ μου ήταν δυνατό να βρω κάποια άλλη αιτία, έμεινα σ' αυτό...

Λες να είναι η όλη αυτή ξαφνική αλλαγή σκηνίκου? Φοβάμαι για πολλά πράγματα, δεν το κρύβω. Έχω πάντα υψηλές προσδοκίες, αλλά το όλο θέμα με τη φοιτητική ζωή το παρατράβηξα. Από τη μία, ΟΚ, δεν πάω για διακοπές, αλλά από την άλλη ακούω τους πάντες να λένε ότι αυτή θα είναι "η καλύτερη περίοδος της ζωής μου". Πώς να μην έχω προσδοκίες μετά? Ναι, θέλω να περασω καλά, αλλά αξίζει να πιέσω τον εαυτό μου γι΄αυτο? Θα ήμουν πιο ήσυχη αν πήγαινα να σπουδάσω κάτω από τις ίδιες συνθήκες με τους υπόλοιπους φοιτητές? Αν δεν είχα όλο το σόι της μάνας μου πάνω από το κεφάλι μου για τέσσερα φαινομενικά ανέμελα χρόνια? Μήπως τελικά έπρεπε να το παλεψω και να μην αφήσω τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους όπως έγιναν? Ούτε εγώ δεν ξέρω. Φαντάζει σαν το μεγαλύτερο λάθος έβερ αυτό το πράγμα.

Και έπειτα είναι και αυτό το συναίσθημα που έχεις όταν αφήνεις τις σημερινές δουλειές σου για αύριο και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι θα έχεις και αύριο δουλειές και δεν εχεις ιδέα αν θα τις προλάβεις όλες τελικά. Σα να περιμένω από τον εαυτό μου πάρα πολλά αυτή την περίοδο χωρίς να υπολογίζω ότι με τόσα δρομολόγια δεν θα μου μένει χρόνος ούτε για να βήξω. Άσε που για τους άλλους όλα είναι εύκολα. Για τους γονείς μου ειδικά! Όλοι οι άλλοι κατσαδιάζουν τη μαμά που με αναγκάζει να περνάω αυτό το μαρτύριο κάθε μέρα, αλλά στα επόμενα δύο λεπτα το ξεχνάνε. "Ετσι κι αλλιώς φοιτήτρια θα είναι, τι τη νοιάζει?". Χαχα.. Από πίτα που δεν τρως...

Σήμερα δηλαδή πρέπει να αποχαιρετήσω τα παιδιά και τέτοια? Ο Χριστός κι η Παναγία. Μόνο για τέτοια δεν είμαι τώρα.

Θέλω να κάνω και ένα σωρό ψώνια. Από που θα τα κάνω αυτά? Με ποιον? Μόνη μου? Και πότε? Ε, δεν θα με τρελάνουν εμένα!

Πάω να πακετάρω. Με μισή καρδιά, αλλά πρέπει να πακετάρω.