Είμαστε στην τελική ευθεία μπορώ να πω...
Αύριο φεύγω! Χα.. Τελιώσαν τα ψέματα. Εχω εισιτήριο για το τρένο και το μόνο που μένει είναι να πακετάρω. Πολλή κουραση όμως. Είμαι και άρρωστη. Χάλια ήμουν. Τώρα είμαι μάλλον καλύτερα, αφού δεν έχω ούτε πυρετό, ούτε τα υπόλοιπα... παραμφερή. Λολ.
Χθες αποφάσισα να πάρω ένα DVD και να μείνω σπίτι, αφού δεν μπορούσα να βγω έξω με τα παιδιά. Το έχω ξανακάνει άλλοστε! Έλα όμως που χθες με έπιασε κάτι (α, δεν ξέρω τι) και έβαλα τα κλάματα στα καλά καθούμενα!!! Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αλλά ό,τι και να σκεφτόμουν, ό,τι και να μου ερχόταν στο μυαλό, ό,τι και να με έβαζα να σκεφτώ για να ξεχαστώ, με έκανε να κλαίω όλο και περισσοτερο. Σταματούσα για λίγο, ηρεμούσα, όμως με το ποθ σκεφτόμοθν κάτι άλλο ξαναμαυριζαν όλα. Όλα τα έβλεπα χάλια. Στην αρχή υπέθεσα οτι μάλλον θα περιμένω την περίοδό μου ή κάτι τέτοιο... Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν είναι αυτό, αλλά επειδή απλά ΔΕΝ μου ήταν δυνατό να βρω κάποια άλλη αιτία, έμεινα σ' αυτό...
Λες να είναι η όλη αυτή ξαφνική αλλαγή σκηνίκου? Φοβάμαι για πολλά πράγματα, δεν το κρύβω. Έχω πάντα υψηλές προσδοκίες, αλλά το όλο θέμα με τη φοιτητική ζωή το παρατράβηξα. Από τη μία, ΟΚ, δεν πάω για διακοπές, αλλά από την άλλη ακούω τους πάντες να λένε ότι αυτή θα είναι "η καλύτερη περίοδος της ζωής μου". Πώς να μην έχω προσδοκίες μετά? Ναι, θέλω να περασω καλά, αλλά αξίζει να πιέσω τον εαυτό μου γι΄αυτο? Θα ήμουν πιο ήσυχη αν πήγαινα να σπουδάσω κάτω από τις ίδιες συνθήκες με τους υπόλοιπους φοιτητές? Αν δεν είχα όλο το σόι της μάνας μου πάνω από το κεφάλι μου για τέσσερα φαινομενικά ανέμελα χρόνια? Μήπως τελικά έπρεπε να το παλεψω και να μην αφήσω τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους όπως έγιναν? Ούτε εγώ δεν ξέρω. Φαντάζει σαν το μεγαλύτερο λάθος έβερ αυτό το πράγμα.
Και έπειτα είναι και αυτό το συναίσθημα που έχεις όταν αφήνεις τις σημερινές δουλειές σου για αύριο και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι θα έχεις και αύριο δουλειές και δεν εχεις ιδέα αν θα τις προλάβεις όλες τελικά. Σα να περιμένω από τον εαυτό μου πάρα πολλά αυτή την περίοδο χωρίς να υπολογίζω ότι με τόσα δρομολόγια δεν θα μου μένει χρόνος ούτε για να βήξω. Άσε που για τους άλλους όλα είναι εύκολα. Για τους γονείς μου ειδικά! Όλοι οι άλλοι κατσαδιάζουν τη μαμά που με αναγκάζει να περνάω αυτό το μαρτύριο κάθε μέρα, αλλά στα επόμενα δύο λεπτα το ξεχνάνε. "Ετσι κι αλλιώς φοιτήτρια θα είναι, τι τη νοιάζει?". Χαχα.. Από πίτα που δεν τρως...
Σήμερα δηλαδή πρέπει να αποχαιρετήσω τα παιδιά και τέτοια? Ο Χριστός κι η Παναγία. Μόνο για τέτοια δεν είμαι τώρα.
Θέλω να κάνω και ένα σωρό ψώνια. Από που θα τα κάνω αυτά? Με ποιον? Μόνη μου? Και πότε? Ε, δεν θα με τρελάνουν εμένα!
Πάω να πακετάρω. Με μισή καρδιά, αλλά πρέπει να πακετάρω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου