Τι είναι χειρότερο? Να κλειστείς ένα τέταρτο στην τουαλέτα ενός μαγαζιού? Να κατεβείς σε λάθος στάση στον προαστιακό? Να σου κάτσει ποπ-κορν στο λαιμό? Να κάψεις τη γλώσσα σου με γαλλικό καφέ? Τιιιι??? ΟΛΑ αυτά και άλλα πολλά έγιναν αυτη τη βδομάδα. Ω ναι.
Μέσα στην ατυχία μου όμως, πήγα για ψώνια, πήγα σινεμά με καλή παρέα και είδα μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει (δες παρακάτω γι'αυτό...) και μπορώ να πω ότι αρχίζω να συνηθίζω. Ντάξει, υπάρχουν στιγμές που βάζω τα κλάματα και το μόνο που θέλω είναι να μιλήσω στη μαμά μου και στις φίλες μου, αλλά αυτό είναι typical of me. Μετά μου περνάει... μέχρι να μου ξαναέρθει.
Τώρα για την ταινία. 5 ολόχρυσα αστεράκια my friend. Το στόρι περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον τύπο που οι γονείς του έχουν ένα μοτέλ στη μέση του πουθενά, το οποίο μόνο καλά δεν πάει. Έτσι κάθε χρόνο εκείνος κάνει ένα φεστιβαλάκι για να τραβήξει κόσμο χωρίς αποτέλεσμα όμως. Φέτος (κάπου 1969) μαθαίνει πως ένα γνωστό χίπικο φεστιβάλ δεν έχει τόπο να... γίνει τελος πάντων, και κανει όλα τα κόνε για να βρουν χώρο έκει κοντά. Στη συνέχεια επικρατεί πανζουρλισμός με όλο τον κόσμο που φτάνει εκεί, το μοτέλ γεμίζει, ξεχρεώνουν ότι χρωστούσαν και ντιλάρουν με την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους 1.000.000 χίπις. Σου λέω είδα την ταινία και μόλις βγήκα από την αίθουσα νόμιζα ότι είχα πάρει LSD... Χεχε, υπερβάλω, αλλά θέλω να πω ότι σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα της εποχής που ζηλεύεις αφόρητα τον τρόπο που εκείνοι οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν. Είναι σίγουρα λιγάκι εξειδανικευμένα τα πράγματα, φαίνεται, αλλά στην τελική τι σε νοιάζει?
Το τι έχω να κάνω στο σπίτι για τη σχολή δεν υπάρχει... Προσχέδια, προσχέδια, προσχέδια. Δεν ξέρω. Εγώ είμαι του αυθόρμητου. Είναι πάντα καλύτερο. Αν έχω μια ιδέα, την κάνω επιτόπου. Αν κάθεσαι και το παιδευεις είναι σίγουρο ότι θα βγει μαλακία! Αλλά τι να κάνεις, άμα σου ζητάνε να δουν και τα προσχέδια??? Και οκ, τα κάνω, πάει καλά. Το μόνο που βαριέμαι να κάνω είναι το γραμμικό. Όλα τα μαθήματα είναι σχετικά με τη γραφιστική εκτός από αυτό! Το μισώ. Και τον καθηγητή, αλλά μην το πεις πουθενά...
Πάω να κάνω μπανάκι, να διαβάσω και μετάν α ετοιμαστώ γιατί το βραδάκι έχω έξοδο. Κερνάω για τα γενέθλιά μου! Που είναι τη Δευτέρα αλλα νταξ΄.
Φιλάκια σε όλους!
ΥΓ. Να είσαι πιο προσεκτική από δω και πέρα. Keep your eyes open.
ΥΓ 2. Κουράγιο. Το 1ο εξάμηνο είναι βαρετό. Το ήξερες από πριν αυτό. Θα κάνεις και ματιέρες κάποια στιγμή... Και μετά θα μπαίνουν στα βιβλία της ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου