Έστειλα στο Γιώργο. Όλοι τους μου έχουν λείψει πολύ. Οι αδερφούλες μου, η Άθη μου, τα παιδιά. "Βρες κι εσύ ένα παρεάκι να περνάτε καλά!". 'Οχι, παρέα έχω ρε Γιώργο. Αλλά πόσο καλά να περάσεις με άτομα που ξέρεις για λιγότερο από ένα μήνα? Ε? Πάμε αδιάκοπα σινεμά. Γιατί εκτός από το κουλτουρομικρόβιο που έχουμε κολλήσει όλοι, είναι κι ένας τρόπος να μην χρειάζεται να μιλάμε. Είναι Αθήνα εδώ ρε. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι χύμα εδώ. Κανένας δεν είναι αυθόρμητος και ανοιχτός. Μερικές φορές νομίζω ότι βαριούνται να κάνουν φίλους. Δεν μπαίνει κανείς στον κόπο. Στο τμήμα μου τα μισά παιδιά είναι από Αθήνα και έχουν τις παλιές τους παρέες ακόμη και τα άλλα μισά ψευτοκάνουν παρέα μεταξύ τους. Δεν υπερβάλω. Γελούσα όταν μου έλεγε η μαμά μου ότι δεν έκανε φίλους σαν φοιτήτρια, αλλά μετά, στη δουλειά. "Δεν γίνονται αυτά!"... Μα πως, αφού να, γίνονται!
How does it feel, to treat me like you do?
Και πάνω που ξεπερνούσα το σοκ που πέρασα μιλώντας με φίλους και γνωστούς που πέρασαν αλλου και είχαν κάνει καραμέλα το "'Ελεος, τόσα εργαστήρια, πως θα την παλεψεις? Καθόλου φοιτητική ζωή!", τώρα μπαίνω πάλι σε σκέψεις. Μπήκα στη σχολή που ήθελα, οκ. Και τώρα τι? Θα γίνω γραφίστας περνώντας 4 χρόνια χωρίς φιλαράκια? Αξίζει γαμώ την τύχη μου?
Nouvelle Vague. Είναι φοβερό συγκρότημα και απορώ πως δεν τους είχα ανακαλύψει νωρίτερα. Δεν χορταίνω να τους ακούω και αύριο είναι το live τους. Έχω πολλούς λόγους που πάω και τους οποίους δεν μπορώ καν να αναφέρω. Όχι γιατί είναι υπερβολικά πολλοί, αλλά γιατί αν έχει ένα κακό αυτό το θεματάκι με τα μπλογκ, είναι το ότι δεν ξέρεις ποιος στο διάολο σε διαβάζει. Και ΑΝ σε διαβάζει κανείς, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία κατά τη γνώμη μου...
Can't stop now, don't you know, I am never gonna let you go. Don't go.
Βίωσα τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι... αλλαγή. Δε μου άρεσε η προηγούμενη. Και δεν βρίσκω πουθενά την κάρτα αλλαγής... Guess I'm gonna have to comprimise or sum'.
Love, love will tear us apart again...
Ότι διάβασες παραπάνω θα ισχύει στάνταρ για τα επόμενα είκοσι λεπτά που θα καίγομαι ακόμα στο φέις μόνη μου, βλέποντας Χατζηβασιλείου και κλαίγοντας τη μοίρα μου, με παράλληλες ενοχές που βαριέμαι να κάνω τα προσχέδια για τη Γραφιστική Ι. Από κει και πέρα παίζει να τα 'χω ξεχάσει και να νιώθω μια χαρά. Δε λέω, το ότι τα σκέφτομαι σημαίνει κάτι προφανώς, αλλά δεν είμαι έτσι εγώ. Έχω καλή σχέση με τα πρέπει που επιβάλλω στον εαυτό μου. Και είμαι περίφανη γι΄αυτό. Ω ναι, τώρα που το σκεφτομαι, το μόνο που δεν κατάφερα να με βάλω να κάνω είναι μάλλον δίαιτα... Χε...
ΘΕΛΩ μια μαάρη φούστα! Μάλλον δύο, μία μακριά και μία κοντή. Αλλά τις θέλω μέχρι αύριο! Χαχα... Τέσπα, μάλλον στις εκπτώσεις με βλέπω να τις παίρνω... Προς το παρόν ΔΕΝ έχω τίποτα να φορέσω αύριο. Νάις.
Bye.
Shine on.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου