Δεν ξέρω κι εγώ τι μου γίνεται, πραγματικά στο λέω. Τη μία λέω οτι δεν βγαίνω καθόλου και παραπονιέμαι, την αλλή αρνούμαι να σηκώσω τον κώλο μου να πάω για ένα καφέ... Τη μία βαριέμαι να μιλήσω στα παιδιά στη σχολή, την αλλη πιάνω κουβέντα με αγνώστους στο μετρό. Τη μία λέω ότι θέλω να περάσω με βαθμάρες και θα προσπαθήσω, την άλλη πασαλείβω εργασίες. Σοβαρά, τα χω χαμένα σου λέω.
Με τόσο φαΐ ΚΑΙ στη σχολή ΚΑΙ στο σπίτι, έχω πάρει 200 κιλά...
Ξυπνάω στις 6, πάω για μάθημα, τρώω εκεί, γυρνάω στις 5, μπαίνω facebook, βλέπω Ράδιο Αρβύλα, κάνω καμιά εργασία, πάω στην Εύα να τη βοηθήσω λίγο με το μωρό και κοιμάμαι στις 10.
"Γιατί δεν πας για κάνα καφέ/για χορό/να μάθεις καμιά άλλη γλώσσα/κάνα θέατρο/σε κάνα κλαμπάκι/κάνα μπουζούκι (!)/πουθενά σήμερα???"
Δουλευόμαστε μεταξύ μας ρε γαμώτο?
Έχω κολλήσει με το Rock Riot... Αυτά που κοροϊδεύω... (!)
Το γραμμικό είναι σκέτη απελπισία. Τέτοια μαθήματα (και ειδικά τέτοιοι καθηγητές με τουπέ ίσα με τις Άλπεις) ...ούτε στον εχθρό μου πραγματικά. Ευτυχώς στα άλλα μαθήματα κάτι γίνεται...
Βρέχει τρελά 2 μέρες τώρα. Καρέκλες ρίχνει. Κάποια πράγματα γίνανε καλύτερα, άλλα χειρότερα. Σχετικά είναι αυτά θα μου πεις.
Βαριέμαι τη ζώη μου.
Ακούω Kooks.
Do you wanna... do you wanna... do you wanna...? (Ok ok...)
Stay tuned :P
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου