Seasons In The Sun

Εντάξει το παραδέχομαι. Περνάνε φάσεις που το βαριέμαι το blog! Το δικό μου, γιατί των άλλων ποτέ δεν σταματάω να τα ξεφυλλίζω!

Πήγα για ψώνια. Καλοκαιρινά. Απλά!

Βαφτίζουμε το μπέμπη. Τώρα θα έριχνα μια γερή ανάλυση για τη βάπτιση σε βρεφική ηλικία και τέτοια, αλλά είναι 12 η ώρα και είμαι πτώμα. Τέλος πάντων το βασικό είναι ότι πήρα φόρεμα και για εκεί. Αμέ.

Λιώσιμο. Θέλω ναα κλείσω τον υπολογιστή και δεν μπορώ.

Μέσα στη βδομάδα θα διαγράψω το μπλογκ. Ινάφ γουίθ δε σιτ.

Μπλα - μπλα - μπλα.

Λίγη ζωή ακόμα

Νιώθω πολύ όμορφα σήμερα. Ο καιρός πάντα με επηρεάζει και τώρα που έχει τόσο υπέροχο καιρό, έχω κι εγώ τόσο υπέροχη διάθεση...

Νιώθω και λίγο ευάλωτη σήμερα. Έχω μελαγχολήσει λίγο, από ένα κόμικ που διάβασα. Όπως όταν ερωτεύεσαι και έχεις αυτό το συναίσθημα ανυπομονησίας και προσμονής και ταυτόχρονα φόβου και ανασφάλειας για το τι θα συμβεί αύριο. Αισιοδοξία και απαισιοδοξία μαζί. Μανίκι η υπόθεση..

Νιώθω και πολύ μόνη μου. Οι αδερφές μου μου λείπουν πιο πολύ αυτή τη στιγμή, αλλά αυτό αλλάζει κάθε τρεις και λίγο.. Μία μου λείπει κάποιος, μία κάποιος άλλος.. Έτσι, απλά. Αυτό.

Πήγα στη σχολή σήμερα, όπως κάθε πρωί.. Τα πράγματα συνεχίζουν να είναι απελπιστικά μονότονα. Απορώ πώς στο διάολο γίνεται να είμαι το μόνο άτομο σ'αυτή τη σχολή που δεν το ενδιαφέρει να κουραστεί λίγο παραπάνω αν πρόκειται για μία βόλτα, ένα καφέ, μία ταινία, μία έκθεση... Γιατί όλους το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα ξεκουραστούν και πώς θα ξυπνήσουν το πρωί?? Τι μαλάκες. Περιμένετε έτσι. Να περάσουν γρήγορα αυτά, τα καλύτερά σας χρόνια, να τελειώνετε! Εντάξει, ίσως τα καλύτερα χρόνια δεν είναι αυτά. Ίσως τα καλύτερα έρχονται όταν αρχίσεις να βγάζεις τα δικά σου χρήματα και έχεις τη δουλειά σου και το σπίτι σου. ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ! Είμαστε 18 χρονών γαμώτο μου. Δεν είμαστε παππούδες.

Χρειαζόμαστε αλλαγή λοιπόν. Πρώτο στάδιο: Παραδεχτείτε το!!

Καλό υπόλοιπο εξαμήνου.

Θέλω το μαγιό μου και μία παραλία..

Όχι, στο κάμπιγκ θέλω να πάω. Ήλιο έχω και στην αυλή.

Θα πάρω καινούργιο μαγιό όμως. Δεν πάει άλλο μ'αυτό το "θαλασσί της θάλασσας κι όλο το μπλε του χάρτη". Αυτό το μαύρο από τα H&M ό,τι πρέπει είναι.

Πάλι έβαλα τα κλάματα σήμερα. Μου σπάει τα νεύρα που δεν μπορώ να είμαι σπίτι ενώ γίνονται τόσο σημαντικά πράγματα. Θέλω να είμαι κοντά στην οικογένειά μου και δεν μπορώ. Κωλοαθήνα. Μισώ να σκέφτομαι ότι θα είμαι μακρυά τους από δω και πέρα. Και μισώ το ότι ενώ ξέρω ότι έτσι νιώθουν κι εκείνοι, κανένας τους δεν το λέει. Ειδικά η αδερφή μου. Ειδικά εκείνη. Που πριν φύγω είμαστε τόσο κοντά. Και τώρα τίποτα. Ούτε ένα τηλέφωνο χωρίς λόγο. Ούτε ένα τι κάνεις. Τόσο βουτηγμένοι όλοι στην καθημερινότητα, που ούτε να σηκώσουν λίγο το κεφαλάκι τους.

Και τώρα, άκουσα μερικά καλά νέα, μίλησα με ένα φίλο από πατρίντα και όλα ήρθαν στα ίσια τους!!

Άμα τη θέλεις, απλά πες της το!! Τι περιμένεις? Να της έρθει φλας?? Άντρες!!!

Προσοχή στους ελεγκτές εισιτηρίων! Είναι κακά πλάσματα! Ούτε οι μπάτσοι δεν είναι έτσι..

Τι μπέρδεμα στο κεφάλι μου? Ντανταϊσμός παιδάκι μου. Τώρα την έπιασα την έννοια.

Going Home

Επιτέλους θα κοιμηθώ στο κρεβατάκι μου! Αύριο πάω Ελασσόνα..


Αυτή τη στιγμή απλά υπάρχω περιμένοντας να περάσει η ώρα για να φύγω. Ετοιμαζόμαστε για Playhouse στα Εξάρχεια... Είμαι πτώωωωμα αλλά θέλω τόσο πολύ να πάω που... χαλάλι! Ούτε καν βαλίτσα δεν ετοίμασα :P Θα πάμε πάλι, θα καθήσουμε στο ίδιο τραπέζι και θα παίξουμε Phase 10, το πιο τέλειο παιχνίδι με κάρτες στον πλανήτη, που δυστυχώς σου βγάζει το χειρότερό σου εαυτό όσο πιο πολύ παίζεις... Μιλάμε για πολύ πώρωση!!!

Ψώνισα. Τόοοοσο, που ξέμεινα από χρήματα. Αθηνά, να αναγνωρίσεις σε παρακαλώ τη θυσία που κάνω για σένα σε παρακαλώ, ξέρεις εσύ! Ευτυχώς έχουμε γιαγιάδες και θείες να κάνουμε τράκα. Αλλιώς θα κλεινόμουν μέσα σήμερα, τελευταία μέρα στον πολιτισμό.

Πρέπει να φύγω όσο το δυνατό πιο γρήγορα από δω μέσα!!!!!!!! Έχεις ιδέα πόση φασαρία μπορεί να κάνει ένα δίχρονο αν δεν μπορεί να χέσει?? Δεν έχεις! Εγώ μόνη μου το περνάω το μαρτύριο. Και μετά σου λένε κάνε παιδιά. Άντε από κει ρε!!

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας στο ΟΑΚΑ το περασμένο Σάββατο. Καλά, ότι και να πω είναι λίγο. Μια συναυλία εμπειρία από μόνη της. Οι τύποι μεγαλώνουν και δεν περνάει χρόνος από πάνω τους. Ή τουλάχιστον τη φωνή τους. Αν δεν κατουριόμουν στη μισή συναυλία από την υπερκατανάλωση μπύρας, θα πέρναγα καλύτερα :P Χαχαχαχαχα..

Φεύγω. Τα λέμε από Ελασσόνα αυτή τη φορά :D

As Desire Passes Through

Άλλη μια φορά που ήρθε στο μυαλό μου...
Τι θα γίνει με σένα γαμώτο μου??

Πώς γίνεται να ήταν τόοοοσο βαρετά την πρώτη μέρα? Ελπίζω να βελτιωθούν τα πράγματα γιατί θα αλλάξω σχολή!! Αν και αύριο έχω κάτι να περιμένω.. Για να δούμε...

Άρχισα να δουλεύω πάνω σε ένα θέμα. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό... Είναι σαν να αναλαμβάνεις ένα πρότζεκτ για τον εαυτό σου και νιώθεις πολύ ωραία όταν ολοκληρώνεις ένα θέμα, και δίνεις ότι έχεις σε αυτό. Ελπίζω να μην το παρατήσω πριν το τελειώσω!!

ΠΡΕΠΕΙ να πάω για ψώνια. Και ΟΧΙ στο Πλαίσιο αυτή τη φορά. Σα να το παράκανα με τα υλικά... :-/

Τα λέμε :-)

This Is The End, Beautiful Friend

Ξύπνησα με τόσο βαρύ κεφάλι... Και η μακαρονάδα της γιαγιάς με κόκκινη σάλτσα και μπόλικο τυρί για πρωινό μου ήρθε ακόμα καλύτερα κι από γαλλικό κρουασάν βουτύρου με ζεστή σοκολάτα...

Δεν ξέρω τι έγινε χθες, αλλά είχε πλάκα...! Ίσως ήταν η πρώτη φορά που ήπια με άδειο στομάχι, και τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά... Εγώ να κοιτάζω τη λεκάνη της τουαλέτας και αυτή εμένα. Ουφ. Τόσο χάλια που ούτε να τα πω ξανά δεν μπορώ. Και πότε πίνω εγώ τόσο πολύ? Τι μ' έπιασε? Αν και έχω βάσιμες υποψίες ότι αυτό που ήπια δεν ήταν και πολύ σόι :P και γι'αυτό φτάσαμε εκεί που φτάσαμε... Ευτυχώς γύρισα σπίτι πριν είναι πολύ αργά. Χαχαχαχα.. Οκ, υπερβάλω.

Ήταν μεγάλη μέρα χθες... Πήρα μια απρόσμενη και γερή δόση Ελασσόνας μέσα στο κέντρο της Αθήνας και χάρηκα ιδιαίτερα γι'αυτό.. Χαχα, άρε Ελασσόνα αθάνατη... Πολύ γέλιο σου λέω χθες!

Και αντιστάθμισε έτσι η γερή δόση βαρεμάρας, νωρίτερα την ίδια μέρα!

Σήμερα έχει σπίτι και τηλεόραση, για να περάσουμε ανώδυνα το hangover και να πάμε στη με καθαρό μυαλό για μία ακόμη μέρα γεμάτη περιπέτεια! Εχμ, πάνω απ'όλα αισιοδοξία βρε παιδί μου!!!

The Day The Music Died

Κόλλησα. Κόλλησα. Κόλλησα. Αυτά!



Είμαι πίσω στην Αθήνα και περιμένω επίσημα τώρα να αρχίσει το 2ο εξάμηνο! Βαρετή η αναμονή θα έλεγα, μιας και κλείστηκα μέσα 2 μέρες τώρα (με αυτή τη γαμημένη απεργία των λεωφορείων) και έχω τόση συσσωρευμένη ενέργεια που νομίζω ότι θα εκραγώ!! Και αναβάλαμε και ένα λάιβ που ήταν να πάμε.. :( Δεν βαριέσαι, μπορώ πάντα να πάω για... ψώνια.

Τι γαμάτα που πέρασα στην Ελασσόνα όμως?! Αυτά είναι... Τελικά με καλή παρέα, περνάς καλά παντού...

Μάλλον αρρώστησα.. Αλλά σήμερα θα βγω, ότι και να γίνει, δεν αντέχω άλλο μέσα!!

"Bye, bye miss american pie, drove my chevy to the levee but the levee was dry..."

Πολλή έμπνευση χθες και σήμερα.. Από που να ήρθε τώρα αυτό??

The Mall θα πάω σήμερα. Πφ. Ε, καλά, από το τίποτα!

"I met the girl who sung the blues and I asked her for some happy news, but she just smiled and turned away..."

Gone With The Wind

All I ever wanted, all I ever needed is here, in my arms...

Την είδα.. Σιγά την ωραία ρε, ντάξει... Τόσο καιρό ρε γαμώτο και δεν έχω καταλάβει ακόμα το γούστο σου.. Τι διάολο?

Σοβαρά τώρα, ισχύει αυτό που λένε ότι για να ξέρεις αν έχεις ερωτευτεί ή όχι πρέπει να φανταστείς τον άλλον με άλλη και να δεις αν σε πειράξει κλπ..? Γιατί αν είναι έτσι, μπέιμπι, την έχω βαμμένη. Και σου ανοίγω την καρδιά μου εδώ πέρα ε?

Αλλά οκ, δεν έχω πρόβλημα, πάντα μου περνάει στο τέλος και σταματάω να ανακατεύω τα πίτουρα... Γι' αυτό και μεχρι τώρα δεν με έχει φάει καμία κότα. (Όχι, δεν λέω ασυναρτησίες ρε!!!) Αλλά το πρόβλημα είναι ότι πάντα βαριέμαι να μένω στα κοτέτσια στα οποία είμαι ευπρόσδεκτη!! Και εκεί αρχίζει όλος ο μπελάς...

Train, roll on, on down the line
Won't you, please, take me far, far away
Now I feel the wind blow, outside my door
And I'm, I'm leaving my woman at home (my baby's gone)

Tuesday's gone with the wind, yeah
My baby's gone, gone with the wind
Long gone

And I don't know, where I'm going
I just want to be, left alone (ooh, yeah)
When this train ends, I'll try again, ooh
I'm leaving my woman at home (home)
My baby's gone

Tuesday's gone with the wind
Tuesday's gone (long gone) with the wind, yeah
Tuesday's gone, gone with the wind, yeah
My baby's gone with the wind
Train, roll on

Tuesday's gone with the wind,
Tuesday's gone, long gone with the wind
My baby's gone with the wind
Train, roll on

Train, roll on, many miles from my home
See I'm, I'm riding my blues, babe, blues away
Tuesday, you see, ooh, she had to be free
But somehow I've got to, to carry on (my baby's gone)

Tuesday's gone with the wind
Train, roll on
Lord, I can't change
Ride on train

It was the summer of 2010

Μετά πώς να μην ανυπομονείς να έρθει το καλοκαίρι??

Η Yamka είπε ότι θα έρθει στο κάμπιγκ.. Ωραία, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα έχουμε απώλειες φέτος. Και όχι απαραίτητα με την κακή έννοια! Αλλά ντάξει, μην τα αφήσουμε άδεια τα κρεβάτια, κρίμα είναι. Παραλία, caroten, καλοκαιρινά, φραπέ, κιθάρα, φωτιά, παλέρμο, παγωμένη μπύρα, κρέπες, Μπαράκι, παρέα, μακαρονάδες και ομελέτες, μουσική, ανατολή, θάλασσα... και δεν συμμαζεύεται. Αθηνούλα, θα σε τιμήσουμε και φέτος δεώντως, να μας περιμένεις κούκλα μου!

Ροκ...! Και ρολ! Αυτά!

Τα λέμε....

Άντε, πάρε ακόμα ένα...........



Μπάι....

Μάλλον, Ίσως, Μπορεί

Τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα.

Ντάξει, πάλι δεν βλέπω την ώρα να γυρίσω σπίτι αλλά τουλάχιστον τώρα διασκεδάζω και τη διαδικασία!

Αυτή η Ψύρρα έχει γίνει πλέον στέκι, πρώτα γιατί είναι δίπλα στο μετρό και μετά γιατί λατρεύουμε τη διακόσμηση. Είναι υπερφυσικό ο τύπος που το έχει, να έχει χωρέσει τόσα πράγματα μέσα σε τόσο μικρό χώρο. Η παμπ είναι κυριολεκτικά μία τρύπα και είναι γεμάτη ενδιαφέροντα πράγματα που μοιάζουν σαν να τα έφερε από κάθε γωνιά του πλανήτη. Τόσα πολλά, που αν πας, δεν θα χωρταίνεις να παίζεις I Spy... λες και είσαι δέκα χρονών. Θα ακούσεις όμως μουσική που θα αγαπήσεις αν είσαι 20 και ξέρεις από καλη μουσική. Διαλέγω να πιω εκεί το τσάι μου λοιπόν.

Η εξεταστική κάνει τις μέρες μου να περνάνε τόσο αργά!! Το κένο ανάμεσα στα μόλις 3 μαθήματα που δίνω, με κάνει να διαβάζω ακόμη περισσότερο και ακόμη χειρότερα, να μοιράζω σε 3 μέρες την ύλη που θα εβγαζα σε μία. Άμεση συνέπια είναι οι μέρες να περνάνε βασανιστικά αργά. Τουλάχιστον δεν σηκώνομαι από το κρεβάτι όλη μέρα. ΑΥΤΟ το φχαριστιέμαι απίστευτα.

Ακούω Freedom και Imagine στο ράδιο και τσιμπάω λίγο απ΄όσα μου μαγιρεύει η γιαγιά. Είμαι συνέχεια στο facebook χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα. Έχασα 2 κιλά. Μιλάω λιγότερο στο τηλέφωνο. Έχω ακόμα 2 μαθήματα. Ξαφνικά ακούω πολύ ελληνική μουσική. Διαβάζω φανατικά Αρκά και Μαφάλντα. Ενώ έχω παρατήσει εντελώς το Gossip Girl. Κατεβάζω και βλέπω ταινίες μόνη μου, αλλά πάω και λίγο σινεμά. Έκλαψα πολύ με όσα έγιναν πίσω στο σπίτι. Και μετά το ξεπέρασα. Όλα είναι μάταια και η ζωή είναι μικρή...




Ίσως τελικά εδώ να είμαι πιο καλά.

Μου λείπουν όλοι όμως.

Μου λείπει και η φατσούλα σου.

Θέλω μόνο να πιούμε ακόμα μία βότκα μαζί.

Αυτή τη φορά δεν θα την πιω σκέτη.

Πάω να διαβάσω τώρα. Μην φύγεις!

Nothing Else Matters

 Υπάρχουν 2 είδη μοναξιάς: η πραγματική, και αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας. Η πραγματική μοναξιά, είναι όταν κανείς δεν σ’ αγαπάει. Κι αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας, είναι όταν υπάρχουν άνθρωποι που σ’ αγαπούν τριγύρω, αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Μερικές φορές, είναι πιο εύκολο να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει, απ’ το να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός ο κάποιος ήδη υπάρχει.

Πέρασα δύσκολα αυτή τη βδομάδα. Ήμουν μονίμως μες στα νεύρα γιατί μου έλειπαν λέει... ποιοι να δεις... α ναι, οι φίλοι μου και η οικογένεια μου. Και μετά ψώνισα. Και λύθηκαν όλα. Οκ, δεν έχω φτάσει στο σημείο να είμαι εξαρτημένη από τα ψώνια ευτυχώς, απλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με κάνουν να αισθάνομαι καλύτερα. Ίσως να ντρέπομαι που το λέω, αλλά ισχύει...


Μιλάω κάθε μέρα μαζί τους, απλά για να κρατάω επαφή. Πιστεύω ότι αξίζει και μου δίνει και κουράγιο. Μερικές φορές χαίρομαι που περνάω καλά και τους λυπάμαι που σκυλοβαριούνται εκεί πέρα και μερικές φορές λυπάμαι για μένα και τους ζηλεύω απίστευτα, απλά και μόνο που είναι όλοι μαζί. Γιατί η πλάκα είναι ότι όλο αυτό δεν είναι ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά ΕΤΣΙ θα είναι από δω και πέρα... Τέλος.


Προσπάθησα σήμερα, Αθηνά! Σοβαρά τώρα! Αλλά τι βγήκε? Κατέληξα στη συνέλευση του ΔΣ της σχολής να ακούω κνίτες και εακίτες να κοντράρονται σε τέρμα προσωπικό επίπεδο, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα, χωρίς να παίρνουν καμία απολύτως απόφαση για τίποτα και με μένα έτοιμη να πάθει το αναπνευστικό μου από τη φάση ντουμάνι που επικρατούσε στο αμφιθέατρο... Τίποτα, για να μάθεις τι στο διάολο γίνεται στη σχολή σου πρέπει να μάθεις να εισπνέεις το εναπομείναν οξυγόνο ανάμεσα σε Golden Virginia, το πράσινο...


Χάρηκα που με πήρες τηλέφωνο δε λέω... Ντάξει, μπορεί να είσαι λίγο ότι-θυμάμαι-χαίρομαι να το πω? Λίγο τρεις-λαλούν-και-δυο-χορεύουν να το πω? Αλλά όλοι έχουμε τα ελατώματά μας. Το καλό είναι ότι με το που με πήρες μου έδωσες να καταλάβω ότι δεν έχεις ξεχάσει, ότι ακόμα τα σκέφτεσαι, και ακόμα κι αν εγώ δεν το κάνω, με χαροποίησε που το κάνεις εσύ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε γιατί δεν κάνει. Ελπίζω να περνάς τόσο καλά όσο εγώ...


Ρε δεν θα φανταστείς τι έγινε σήμερα... Μα να με έβλεπε η μάνα μου φάτσα κάρτα στο FREE? Δε λέει... Και πες μου βρε παιδάκι μου, βλέπεις άτομο με μπλούζα Stones και έχεις την απαίτηση να έχει έτοιμη την απάντηση στη ερώτηση ¨Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι της δεκαετίας?¨. Δεν λέω γίνονται καλές δουλείες ακόμα και σήμερα αλλά εγώ αγάπώ τα παλιά. Και δεν βάζω σε κανένα από τα νέα τραγούδια το λέιμπελ του αγαπημένου. και δεν καταλαβαίνω ρε γαμώτο γιατί επιμένεις! Τόσα παιδιά στο ΤΕΙ, καλά και σώνει να βάλεις εμένα στο περιοδικό? Ωχου... Τελικά το καίει το μυαλό η ντεκαπάζ.

 Ρε πότε θα κόψουν οι άντρες αυτό το θέμα με το καμάκι στο φέις? Πρέπει να την έχουν καταβρεί όλα τα τέρμα κομπλεξικά με την όλη κατάσταση. Άντε να σε κάνω αξέπτ, να μην φανώ και αγενής. Είσαι και στο ΤΕΙ μου. Και δε λέω, μπορεί να είσαι και καλό παιδάκι. Αλλά ρε γαμώτο... Ποια είναι αυτή εκεί έξω που τους δίνει το δικαίωμα και συνεχίζουν? Κάποια δεν μπόρεσε να τους φτύσει αν δεν έχουν τα ... να την γνωρίσουν από κοντά και περιμένουν από το φέισμπουκ, και τώρα έχοθν πάρει φόρα. Πραγματικά, εσύ η κάποια, κάνε κάτι γιατί την πληρώνουμε οι υπόλοιπες τη νύφη.

Anoihte,sexomanh,argosxole alla par'ola auta monadike mou file xreiazomai tin sindromi sou...-gt periodiko eisai?-tin boi8eia sou elleipoma8estate...

Θέλω να πάρω ρούχα από το ίντερνετ μία φορά. Έτσι ρε παιδί μου, το έχω άχτι.


Και θέλω πίσω το κόκκινο πικάπ...


Και την ηρεμία μου.


Αυτά.

Checking In

Είμαι στο ΤΕΙ και σου γράφω! What a joy.

Αντίθετα με χθες, σήμερα ξυπνησα με μια ιδιαίτερη χαρά, μάλλον γιατί ειναι Παρασκευή και γιατί σήμερα είναι η συναυλία! Δεν έχω κάτι να γράωω μάλλον... Για να σκεφτώ...

Αποφάσισα επισήμως να τρυπήσω τη μύτη μου. Καιρός ήταν!! Χρόνια έχω που υπομένω την εσωτερική μάχη.... Λολ.

Και μη σου πω θα βάψω και τα μαλλιά μου. Οι αλλαγές που λέγαμε? Αυτές ήταν, τις βρήκα!

Πάω για μάθημα, γιατί θα αργήσω!

Σε φιλώ!

24 Hours To Go

Θα ήθελα να ήμουν πίσω στο σπίτι μου αυτή τη στιγμή.

Έστειλα στο Γιώργο. Όλοι τους μου έχουν λείψει πολύ. Οι αδερφούλες μου, η Άθη μου, τα παιδιά. "Βρες κι εσύ ένα παρεάκι να περνάτε καλά!". 'Οχι, παρέα έχω ρε Γιώργο. Αλλά πόσο καλά να περάσεις με άτομα που ξέρεις για λιγότερο από ένα μήνα? Ε? Πάμε αδιάκοπα σινεμά. Γιατί εκτός από το κουλτουρομικρόβιο που έχουμε κολλήσει όλοι, είναι κι ένας τρόπος να μην χρειάζεται να μιλάμε. Είναι Αθήνα εδώ ρε. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι χύμα εδώ. Κανένας δεν είναι αυθόρμητος και ανοιχτός. Μερικές φορές νομίζω ότι βαριούνται να κάνουν φίλους. Δεν μπαίνει κανείς στον κόπο. Στο τμήμα μου τα μισά παιδιά είναι από Αθήνα και έχουν τις παλιές τους παρέες ακόμη και τα άλλα μισά ψευτοκάνουν παρέα μεταξύ τους. Δεν υπερβάλω. Γελούσα όταν μου έλεγε η μαμά μου ότι δεν έκανε φίλους σαν φοιτήτρια, αλλά μετά, στη δουλειά. "Δεν γίνονται αυτά!"... Μα πως, αφού να, γίνονται!

How does it feel, to treat me like you do?

Και πάνω που ξεπερνούσα το σοκ που πέρασα μιλώντας με φίλους και γνωστούς που πέρασαν αλλου και είχαν κάνει καραμέλα το "'Ελεος, τόσα εργαστήρια, πως θα την παλεψεις? Καθόλου φοιτητική ζωή!", τώρα μπαίνω πάλι σε σκέψεις. Μπήκα στη σχολή που ήθελα, οκ. Και τώρα τι? Θα γίνω γραφίστας περνώντας 4 χρόνια χωρίς φιλαράκια? Αξίζει γαμώ την τύχη μου?


Nouvelle Vague. Είναι φοβερό συγκρότημα και απορώ πως δεν τους είχα ανακαλύψει νωρίτερα. Δεν χορταίνω να τους ακούω και αύριο είναι το live τους. Έχω πολλούς λόγους που πάω και τους οποίους δεν μπορώ καν να αναφέρω. Όχι γιατί είναι υπερβολικά πολλοί, αλλά γιατί αν έχει ένα κακό αυτό το θεματάκι με τα μπλογκ, είναι το ότι δεν ξέρεις ποιος στο διάολο σε διαβάζει. Και ΑΝ σε διαβάζει κανείς, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία κατά τη γνώμη μου...

Can't stop now, don't you know, I am never gonna let you go. Don't go.

Βίωσα τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι... αλλαγή. Δε μου άρεσε η προηγούμενη. Και δεν βρίσκω πουθενά την κάρτα αλλαγής... Guess I'm gonna have to comprimise or sum'.

Love, love will tear us apart again...

Ότι διάβασες παραπάνω θα ισχύει στάνταρ για τα επόμενα είκοσι λεπτά που θα καίγομαι ακόμα στο φέις μόνη μου, βλέποντας Χατζηβασιλείου και κλαίγοντας τη μοίρα μου, με παράλληλες ενοχές που βαριέμαι να κάνω τα προσχέδια για τη Γραφιστική Ι. Από κει και πέρα παίζει να τα 'χω ξεχάσει και να νιώθω μια χαρά. Δε λέω, το ότι τα σκέφτομαι σημαίνει κάτι προφανώς, αλλά δεν είμαι έτσι εγώ. Έχω καλή σχέση με τα πρέπει που επιβάλλω στον εαυτό μου. Και είμαι περίφανη γι΄αυτό. Ω ναι, τώρα που το σκεφτομαι, το μόνο που δεν κατάφερα να με βάλω να κάνω είναι μάλλον δίαιτα... Χε...



ΘΕΛΩ μια μαάρη φούστα! Μάλλον δύο, μία μακριά και μία κοντή. Αλλά τις θέλω μέχρι αύριο! Χαχα... Τέσπα, μάλλον στις εκπτώσεις με βλέπω να τις παίρνω... Προς το παρόν ΔΕΝ έχω τίποτα να φορέσω αύριο. Νάις.


Bye.

Shine on.

Stormy Weather

Τη μία είμαι μια χαρά, την άλλη δύο τρομάρες. Ο θεός κι η ψυχή μου.

Δεν ξέρω κι εγώ τι μου γίνεται, πραγματικά στο λέω. Τη μία λέω οτι δεν βγαίνω καθόλου και παραπονιέμαι, την αλλή αρνούμαι να σηκώσω τον κώλο μου να πάω για ένα καφέ... Τη μία βαριέμαι να μιλήσω στα παιδιά στη σχολή, την αλλη πιάνω κουβέντα με αγνώστους στο μετρό. Τη μία λέω ότι θέλω να περάσω με βαθμάρες και θα προσπαθήσω, την άλλη πασαλείβω εργασίες. Σοβαρά, τα χω χαμένα σου λέω.

Με τόσο φαΐ ΚΑΙ στη σχολή ΚΑΙ στο σπίτι, έχω πάρει 200 κιλά...

Ξυπνάω στις 6, πάω για μάθημα, τρώω εκεί, γυρνάω στις 5, μπαίνω facebook, βλέπω Ράδιο Αρβύλα, κάνω καμιά εργασία, πάω στην Εύα να τη βοηθήσω λίγο με το μωρό και κοιμάμαι στις 10.
"Γιατί δεν πας για κάνα καφέ/για χορό/να μάθεις καμιά άλλη γλώσσα/κάνα θέατρο/σε κάνα κλαμπάκι/κάνα μπουζούκι (!)/πουθενά σήμερα???"
Δουλευόμαστε μεταξύ μας ρε γαμώτο?

Έχω κολλήσει με το Rock Riot... Αυτά που κοροϊδεύω... (!)

Το γραμμικό είναι σκέτη απελπισία. Τέτοια μαθήματα (και ειδικά τέτοιοι καθηγητές με τουπέ ίσα με τις Άλπεις) ...ούτε στον εχθρό μου πραγματικά. Ευτυχώς στα άλλα μαθήματα κάτι γίνεται...

Βρέχει τρελά 2 μέρες τώρα. Καρέκλες ρίχνει. Κάποια πράγματα γίνανε καλύτερα, άλλα χειρότερα. Σχετικά είναι αυτά θα μου πεις.

Βαριέμαι τη ζώη μου.

Ακούω Kooks.

Do you wanna... do you wanna... do you wanna...? (Ok ok...)

Stay tuned :P

Just My Luck

Τελικά ρε γαμώτο ΕΙΜΑΣΤΕ σκόνη στον άνεμο...

ΟΚ, να σου πω τι έχω ζήσει αυτή τη βδομάδα αν και δεν θα με πιστεύεις. Warning: Ό,τι διαβάσεις παρακάτω είναι αληθινό και μου συνεύει ΚΑΙ αυτό. ΚΑΙ αυτό.

Τι είναι χειρότερο? Να κλειστείς ένα τέταρτο στην τουαλέτα ενός μαγαζιού? Να κατεβείς σε λάθος στάση στον προαστιακό? Να σου κάτσει ποπ-κορν στο λαιμό? Να κάψεις τη γλώσσα σου με γαλλικό καφέ? Τιιιι??? ΟΛΑ αυτά και άλλα πολλά έγιναν αυτη τη βδομάδα. Ω ναι.

Μέσα στην ατυχία μου όμως, πήγα για ψώνια, πήγα σινεμά με καλή παρέα και είδα μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει (δες παρακάτω γι'αυτό...) και μπορώ να πω ότι αρχίζω να συνηθίζω. Ντάξει, υπάρχουν στιγμές που βάζω τα κλάματα και το μόνο που θέλω είναι να μιλήσω στη μαμά μου και στις φίλες μου, αλλά αυτό είναι typical of me. Μετά μου περνάει... μέχρι να μου ξαναέρθει.

Τώρα για την ταινία. 5 ολόχρυσα αστεράκια my friend. Το στόρι περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον τύπο που οι γονείς του έχουν ένα μοτέλ στη μέση του πουθενά, το οποίο μόνο καλά δεν πάει. Έτσι κάθε χρόνο εκείνος κάνει ένα φεστιβαλάκι για να τραβήξει κόσμο χωρίς αποτέλεσμα όμως. Φέτος (κάπου 1969) μαθαίνει πως ένα γνωστό χίπικο φεστιβάλ δεν έχει τόπο να... γίνει τελος πάντων, και κανει όλα τα κόνε για να βρουν χώρο έκει κοντά. Στη συνέχεια επικρατεί πανζουρλισμός με όλο τον κόσμο που φτάνει εκεί, το μοτέλ γεμίζει, ξεχρεώνουν ότι χρωστούσαν και ντιλάρουν με την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους 1.000.000 χίπις. Σου λέω είδα την ταινία και μόλις βγήκα από την αίθουσα νόμιζα ότι είχα πάρει LSD... Χεχε, υπερβάλω, αλλά θέλω να πω ότι σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα της εποχής που ζηλεύεις αφόρητα τον τρόπο που εκείνοι οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν. Είναι σίγουρα λιγάκι εξειδανικευμένα τα πράγματα, φαίνεται, αλλά στην τελική τι σε νοιάζει?

Το τι έχω να κάνω στο σπίτι για τη σχολή δεν υπάρχει... Προσχέδια, προσχέδια, προσχέδια. Δεν ξέρω. Εγώ είμαι του αυθόρμητου. Είναι πάντα καλύτερο. Αν έχω μια ιδέα, την κάνω επιτόπου. Αν κάθεσαι και το παιδευεις είναι σίγουρο ότι θα βγει μαλακία! Αλλά τι να κάνεις, άμα σου ζητάνε να δουν και τα προσχέδια??? Και οκ, τα κάνω, πάει καλά. Το μόνο που βαριέμαι να κάνω είναι το γραμμικό. Όλα τα μαθήματα είναι σχετικά με τη γραφιστική εκτός από αυτό! Το μισώ. Και τον καθηγητή, αλλά μην το πεις πουθενά...

Πάω να κάνω μπανάκι, να διαβάσω και μετάν α ετοιμαστώ γιατί το βραδάκι έχω έξοδο. Κερνάω για τα γενέθλιά μου! Που είναι τη Δευτέρα αλλα νταξ΄.

Φιλάκια σε όλους!

ΥΓ. Να είσαι πιο προσεκτική από δω και πέρα. Keep your eyes open.

ΥΓ 2. Κουράγιο. Το 1ο εξάμηνο είναι βαρετό. Το ήξερες από πριν αυτό. Θα κάνεις και ματιέρες κάποια στιγμή... Και μετά θα μπαίνουν στα βιβλία της ιστορίας.

Newsflash

Όλα πάνε κατ' ευχήν βρε... Έφτασε στη Φοντάνα Ντι Τρέβι το ευρώ που πέταξα από το μπαλκόνι???

Πήρα μια γαμάτη μπλούζα από τα Attrattivo στο Αιγάλεω. Το πρώτο μου ψώνιο ως φοιτήτρια επισήμως πια, μετά από αυτό... Ναι, εγώ κάπως έτσι συνειδητοποιώ καταστάσεις, πρέπει να ψωνίσω πρώτα.

Με το μετρό τα πάω μια χαρά, δεν κουράζομαι ιδιαίτερα θα έλεγα, αν και ειναι σχετικά νωρίς για να πώ ότι κουράστηκα βέβαια. Μπορεί σε κανα μήνα να τα φτήσω δεν ξέρω. Ο θείος μου θέλει να με μάθει να οδηγάω.. I'mma take that chance, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να μου χρειαστεί!!

Η Εύα έκανε σουτζουκάκια. Ένα χειροκτρότημα εδώ! ...Αριστούργημα, τι να σου λέω τώρα. Με το ζόρι τα 'φαγα.

Θα βγω και την Παρασκεθή και το Σάββατο. Όχι θα κοιμάμαι κάθε μέρα στις δέκα και θα ξυπνάω στις έξι! Δεν είναι ζωή αυτή ρε συ...

Αυτή που μας κάνει σχέδιο είναι τέρμα βαρεμένη. Όχι σοβαρά. Σήμερα έκανα μια φανταστική κανάτα με ένα μουχλιασμένο ρόδι. "Η" σύνθεση. Που το σκέφτηκε δηλαδή!! Και το παίζει και κουλτούρα το σούργελο. Ογδόντα χρονών γυναίκα.

Ακούω Imagine και βλέπω Ράδιο Αρβύλα. Αυτά είναι.

Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το Sketch Pad του laptop! Έχω σκιτσάρει τα πάντα! Είναι απίθανο! Το αγαπώ!!!

"-Πως σε λένε?
-Παναγιώτη
-Και πως σε φωναζουν?
-Παναγιώτηηηηη!!!"
Εεεεμμμ, ΟΚ.

Πάω για ψώνια. Σι γιααα!