Nothing Else Matters

 Υπάρχουν 2 είδη μοναξιάς: η πραγματική, και αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας. Η πραγματική μοναξιά, είναι όταν κανείς δεν σ’ αγαπάει. Κι αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας, είναι όταν υπάρχουν άνθρωποι που σ’ αγαπούν τριγύρω, αλλά εσύ δεν το βλέπεις. Μερικές φορές, είναι πιο εύκολο να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει, απ’ το να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός ο κάποιος ήδη υπάρχει.

Πέρασα δύσκολα αυτή τη βδομάδα. Ήμουν μονίμως μες στα νεύρα γιατί μου έλειπαν λέει... ποιοι να δεις... α ναι, οι φίλοι μου και η οικογένεια μου. Και μετά ψώνισα. Και λύθηκαν όλα. Οκ, δεν έχω φτάσει στο σημείο να είμαι εξαρτημένη από τα ψώνια ευτυχώς, απλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με κάνουν να αισθάνομαι καλύτερα. Ίσως να ντρέπομαι που το λέω, αλλά ισχύει...


Μιλάω κάθε μέρα μαζί τους, απλά για να κρατάω επαφή. Πιστεύω ότι αξίζει και μου δίνει και κουράγιο. Μερικές φορές χαίρομαι που περνάω καλά και τους λυπάμαι που σκυλοβαριούνται εκεί πέρα και μερικές φορές λυπάμαι για μένα και τους ζηλεύω απίστευτα, απλά και μόνο που είναι όλοι μαζί. Γιατί η πλάκα είναι ότι όλο αυτό δεν είναι ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά ΕΤΣΙ θα είναι από δω και πέρα... Τέλος.


Προσπάθησα σήμερα, Αθηνά! Σοβαρά τώρα! Αλλά τι βγήκε? Κατέληξα στη συνέλευση του ΔΣ της σχολής να ακούω κνίτες και εακίτες να κοντράρονται σε τέρμα προσωπικό επίπεδο, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα, χωρίς να παίρνουν καμία απολύτως απόφαση για τίποτα και με μένα έτοιμη να πάθει το αναπνευστικό μου από τη φάση ντουμάνι που επικρατούσε στο αμφιθέατρο... Τίποτα, για να μάθεις τι στο διάολο γίνεται στη σχολή σου πρέπει να μάθεις να εισπνέεις το εναπομείναν οξυγόνο ανάμεσα σε Golden Virginia, το πράσινο...


Χάρηκα που με πήρες τηλέφωνο δε λέω... Ντάξει, μπορεί να είσαι λίγο ότι-θυμάμαι-χαίρομαι να το πω? Λίγο τρεις-λαλούν-και-δυο-χορεύουν να το πω? Αλλά όλοι έχουμε τα ελατώματά μας. Το καλό είναι ότι με το που με πήρες μου έδωσες να καταλάβω ότι δεν έχεις ξεχάσει, ότι ακόμα τα σκέφτεσαι, και ακόμα κι αν εγώ δεν το κάνω, με χαροποίησε που το κάνεις εσύ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε γιατί δεν κάνει. Ελπίζω να περνάς τόσο καλά όσο εγώ...


Ρε δεν θα φανταστείς τι έγινε σήμερα... Μα να με έβλεπε η μάνα μου φάτσα κάρτα στο FREE? Δε λέει... Και πες μου βρε παιδάκι μου, βλέπεις άτομο με μπλούζα Stones και έχεις την απαίτηση να έχει έτοιμη την απάντηση στη ερώτηση ¨Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι της δεκαετίας?¨. Δεν λέω γίνονται καλές δουλείες ακόμα και σήμερα αλλά εγώ αγάπώ τα παλιά. Και δεν βάζω σε κανένα από τα νέα τραγούδια το λέιμπελ του αγαπημένου. και δεν καταλαβαίνω ρε γαμώτο γιατί επιμένεις! Τόσα παιδιά στο ΤΕΙ, καλά και σώνει να βάλεις εμένα στο περιοδικό? Ωχου... Τελικά το καίει το μυαλό η ντεκαπάζ.

 Ρε πότε θα κόψουν οι άντρες αυτό το θέμα με το καμάκι στο φέις? Πρέπει να την έχουν καταβρεί όλα τα τέρμα κομπλεξικά με την όλη κατάσταση. Άντε να σε κάνω αξέπτ, να μην φανώ και αγενής. Είσαι και στο ΤΕΙ μου. Και δε λέω, μπορεί να είσαι και καλό παιδάκι. Αλλά ρε γαμώτο... Ποια είναι αυτή εκεί έξω που τους δίνει το δικαίωμα και συνεχίζουν? Κάποια δεν μπόρεσε να τους φτύσει αν δεν έχουν τα ... να την γνωρίσουν από κοντά και περιμένουν από το φέισμπουκ, και τώρα έχοθν πάρει φόρα. Πραγματικά, εσύ η κάποια, κάνε κάτι γιατί την πληρώνουμε οι υπόλοιπες τη νύφη.

Anoihte,sexomanh,argosxole alla par'ola auta monadike mou file xreiazomai tin sindromi sou...-gt periodiko eisai?-tin boi8eia sou elleipoma8estate...

Θέλω να πάρω ρούχα από το ίντερνετ μία φορά. Έτσι ρε παιδί μου, το έχω άχτι.


Και θέλω πίσω το κόκκινο πικάπ...


Και την ηρεμία μου.


Αυτά.

Checking In

Είμαι στο ΤΕΙ και σου γράφω! What a joy.

Αντίθετα με χθες, σήμερα ξυπνησα με μια ιδιαίτερη χαρά, μάλλον γιατί ειναι Παρασκευή και γιατί σήμερα είναι η συναυλία! Δεν έχω κάτι να γράωω μάλλον... Για να σκεφτώ...

Αποφάσισα επισήμως να τρυπήσω τη μύτη μου. Καιρός ήταν!! Χρόνια έχω που υπομένω την εσωτερική μάχη.... Λολ.

Και μη σου πω θα βάψω και τα μαλλιά μου. Οι αλλαγές που λέγαμε? Αυτές ήταν, τις βρήκα!

Πάω για μάθημα, γιατί θα αργήσω!

Σε φιλώ!

24 Hours To Go

Θα ήθελα να ήμουν πίσω στο σπίτι μου αυτή τη στιγμή.

Έστειλα στο Γιώργο. Όλοι τους μου έχουν λείψει πολύ. Οι αδερφούλες μου, η Άθη μου, τα παιδιά. "Βρες κι εσύ ένα παρεάκι να περνάτε καλά!". 'Οχι, παρέα έχω ρε Γιώργο. Αλλά πόσο καλά να περάσεις με άτομα που ξέρεις για λιγότερο από ένα μήνα? Ε? Πάμε αδιάκοπα σινεμά. Γιατί εκτός από το κουλτουρομικρόβιο που έχουμε κολλήσει όλοι, είναι κι ένας τρόπος να μην χρειάζεται να μιλάμε. Είναι Αθήνα εδώ ρε. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι χύμα εδώ. Κανένας δεν είναι αυθόρμητος και ανοιχτός. Μερικές φορές νομίζω ότι βαριούνται να κάνουν φίλους. Δεν μπαίνει κανείς στον κόπο. Στο τμήμα μου τα μισά παιδιά είναι από Αθήνα και έχουν τις παλιές τους παρέες ακόμη και τα άλλα μισά ψευτοκάνουν παρέα μεταξύ τους. Δεν υπερβάλω. Γελούσα όταν μου έλεγε η μαμά μου ότι δεν έκανε φίλους σαν φοιτήτρια, αλλά μετά, στη δουλειά. "Δεν γίνονται αυτά!"... Μα πως, αφού να, γίνονται!

How does it feel, to treat me like you do?

Και πάνω που ξεπερνούσα το σοκ που πέρασα μιλώντας με φίλους και γνωστούς που πέρασαν αλλου και είχαν κάνει καραμέλα το "'Ελεος, τόσα εργαστήρια, πως θα την παλεψεις? Καθόλου φοιτητική ζωή!", τώρα μπαίνω πάλι σε σκέψεις. Μπήκα στη σχολή που ήθελα, οκ. Και τώρα τι? Θα γίνω γραφίστας περνώντας 4 χρόνια χωρίς φιλαράκια? Αξίζει γαμώ την τύχη μου?


Nouvelle Vague. Είναι φοβερό συγκρότημα και απορώ πως δεν τους είχα ανακαλύψει νωρίτερα. Δεν χορταίνω να τους ακούω και αύριο είναι το live τους. Έχω πολλούς λόγους που πάω και τους οποίους δεν μπορώ καν να αναφέρω. Όχι γιατί είναι υπερβολικά πολλοί, αλλά γιατί αν έχει ένα κακό αυτό το θεματάκι με τα μπλογκ, είναι το ότι δεν ξέρεις ποιος στο διάολο σε διαβάζει. Και ΑΝ σε διαβάζει κανείς, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία κατά τη γνώμη μου...

Can't stop now, don't you know, I am never gonna let you go. Don't go.

Βίωσα τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι... αλλαγή. Δε μου άρεσε η προηγούμενη. Και δεν βρίσκω πουθενά την κάρτα αλλαγής... Guess I'm gonna have to comprimise or sum'.

Love, love will tear us apart again...

Ότι διάβασες παραπάνω θα ισχύει στάνταρ για τα επόμενα είκοσι λεπτά που θα καίγομαι ακόμα στο φέις μόνη μου, βλέποντας Χατζηβασιλείου και κλαίγοντας τη μοίρα μου, με παράλληλες ενοχές που βαριέμαι να κάνω τα προσχέδια για τη Γραφιστική Ι. Από κει και πέρα παίζει να τα 'χω ξεχάσει και να νιώθω μια χαρά. Δε λέω, το ότι τα σκέφτομαι σημαίνει κάτι προφανώς, αλλά δεν είμαι έτσι εγώ. Έχω καλή σχέση με τα πρέπει που επιβάλλω στον εαυτό μου. Και είμαι περίφανη γι΄αυτό. Ω ναι, τώρα που το σκεφτομαι, το μόνο που δεν κατάφερα να με βάλω να κάνω είναι μάλλον δίαιτα... Χε...



ΘΕΛΩ μια μαάρη φούστα! Μάλλον δύο, μία μακριά και μία κοντή. Αλλά τις θέλω μέχρι αύριο! Χαχα... Τέσπα, μάλλον στις εκπτώσεις με βλέπω να τις παίρνω... Προς το παρόν ΔΕΝ έχω τίποτα να φορέσω αύριο. Νάις.


Bye.

Shine on.

Stormy Weather

Τη μία είμαι μια χαρά, την άλλη δύο τρομάρες. Ο θεός κι η ψυχή μου.

Δεν ξέρω κι εγώ τι μου γίνεται, πραγματικά στο λέω. Τη μία λέω οτι δεν βγαίνω καθόλου και παραπονιέμαι, την αλλή αρνούμαι να σηκώσω τον κώλο μου να πάω για ένα καφέ... Τη μία βαριέμαι να μιλήσω στα παιδιά στη σχολή, την αλλη πιάνω κουβέντα με αγνώστους στο μετρό. Τη μία λέω ότι θέλω να περάσω με βαθμάρες και θα προσπαθήσω, την άλλη πασαλείβω εργασίες. Σοβαρά, τα χω χαμένα σου λέω.

Με τόσο φαΐ ΚΑΙ στη σχολή ΚΑΙ στο σπίτι, έχω πάρει 200 κιλά...

Ξυπνάω στις 6, πάω για μάθημα, τρώω εκεί, γυρνάω στις 5, μπαίνω facebook, βλέπω Ράδιο Αρβύλα, κάνω καμιά εργασία, πάω στην Εύα να τη βοηθήσω λίγο με το μωρό και κοιμάμαι στις 10.
"Γιατί δεν πας για κάνα καφέ/για χορό/να μάθεις καμιά άλλη γλώσσα/κάνα θέατρο/σε κάνα κλαμπάκι/κάνα μπουζούκι (!)/πουθενά σήμερα???"
Δουλευόμαστε μεταξύ μας ρε γαμώτο?

Έχω κολλήσει με το Rock Riot... Αυτά που κοροϊδεύω... (!)

Το γραμμικό είναι σκέτη απελπισία. Τέτοια μαθήματα (και ειδικά τέτοιοι καθηγητές με τουπέ ίσα με τις Άλπεις) ...ούτε στον εχθρό μου πραγματικά. Ευτυχώς στα άλλα μαθήματα κάτι γίνεται...

Βρέχει τρελά 2 μέρες τώρα. Καρέκλες ρίχνει. Κάποια πράγματα γίνανε καλύτερα, άλλα χειρότερα. Σχετικά είναι αυτά θα μου πεις.

Βαριέμαι τη ζώη μου.

Ακούω Kooks.

Do you wanna... do you wanna... do you wanna...? (Ok ok...)

Stay tuned :P

Just My Luck

Τελικά ρε γαμώτο ΕΙΜΑΣΤΕ σκόνη στον άνεμο...

ΟΚ, να σου πω τι έχω ζήσει αυτή τη βδομάδα αν και δεν θα με πιστεύεις. Warning: Ό,τι διαβάσεις παρακάτω είναι αληθινό και μου συνεύει ΚΑΙ αυτό. ΚΑΙ αυτό.

Τι είναι χειρότερο? Να κλειστείς ένα τέταρτο στην τουαλέτα ενός μαγαζιού? Να κατεβείς σε λάθος στάση στον προαστιακό? Να σου κάτσει ποπ-κορν στο λαιμό? Να κάψεις τη γλώσσα σου με γαλλικό καφέ? Τιιιι??? ΟΛΑ αυτά και άλλα πολλά έγιναν αυτη τη βδομάδα. Ω ναι.

Μέσα στην ατυχία μου όμως, πήγα για ψώνια, πήγα σινεμά με καλή παρέα και είδα μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει (δες παρακάτω γι'αυτό...) και μπορώ να πω ότι αρχίζω να συνηθίζω. Ντάξει, υπάρχουν στιγμές που βάζω τα κλάματα και το μόνο που θέλω είναι να μιλήσω στη μαμά μου και στις φίλες μου, αλλά αυτό είναι typical of me. Μετά μου περνάει... μέχρι να μου ξαναέρθει.

Τώρα για την ταινία. 5 ολόχρυσα αστεράκια my friend. Το στόρι περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον τύπο που οι γονείς του έχουν ένα μοτέλ στη μέση του πουθενά, το οποίο μόνο καλά δεν πάει. Έτσι κάθε χρόνο εκείνος κάνει ένα φεστιβαλάκι για να τραβήξει κόσμο χωρίς αποτέλεσμα όμως. Φέτος (κάπου 1969) μαθαίνει πως ένα γνωστό χίπικο φεστιβάλ δεν έχει τόπο να... γίνει τελος πάντων, και κανει όλα τα κόνε για να βρουν χώρο έκει κοντά. Στη συνέχεια επικρατεί πανζουρλισμός με όλο τον κόσμο που φτάνει εκεί, το μοτέλ γεμίζει, ξεχρεώνουν ότι χρωστούσαν και ντιλάρουν με την καταστροφή που αφήνουν πίσω τους 1.000.000 χίπις. Σου λέω είδα την ταινία και μόλις βγήκα από την αίθουσα νόμιζα ότι είχα πάρει LSD... Χεχε, υπερβάλω, αλλά θέλω να πω ότι σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα της εποχής που ζηλεύεις αφόρητα τον τρόπο που εκείνοι οι άνθρωποι ήξεραν να διασκεδάζουν. Είναι σίγουρα λιγάκι εξειδανικευμένα τα πράγματα, φαίνεται, αλλά στην τελική τι σε νοιάζει?

Το τι έχω να κάνω στο σπίτι για τη σχολή δεν υπάρχει... Προσχέδια, προσχέδια, προσχέδια. Δεν ξέρω. Εγώ είμαι του αυθόρμητου. Είναι πάντα καλύτερο. Αν έχω μια ιδέα, την κάνω επιτόπου. Αν κάθεσαι και το παιδευεις είναι σίγουρο ότι θα βγει μαλακία! Αλλά τι να κάνεις, άμα σου ζητάνε να δουν και τα προσχέδια??? Και οκ, τα κάνω, πάει καλά. Το μόνο που βαριέμαι να κάνω είναι το γραμμικό. Όλα τα μαθήματα είναι σχετικά με τη γραφιστική εκτός από αυτό! Το μισώ. Και τον καθηγητή, αλλά μην το πεις πουθενά...

Πάω να κάνω μπανάκι, να διαβάσω και μετάν α ετοιμαστώ γιατί το βραδάκι έχω έξοδο. Κερνάω για τα γενέθλιά μου! Που είναι τη Δευτέρα αλλα νταξ΄.

Φιλάκια σε όλους!

ΥΓ. Να είσαι πιο προσεκτική από δω και πέρα. Keep your eyes open.

ΥΓ 2. Κουράγιο. Το 1ο εξάμηνο είναι βαρετό. Το ήξερες από πριν αυτό. Θα κάνεις και ματιέρες κάποια στιγμή... Και μετά θα μπαίνουν στα βιβλία της ιστορίας.

Newsflash

Όλα πάνε κατ' ευχήν βρε... Έφτασε στη Φοντάνα Ντι Τρέβι το ευρώ που πέταξα από το μπαλκόνι???

Πήρα μια γαμάτη μπλούζα από τα Attrattivo στο Αιγάλεω. Το πρώτο μου ψώνιο ως φοιτήτρια επισήμως πια, μετά από αυτό... Ναι, εγώ κάπως έτσι συνειδητοποιώ καταστάσεις, πρέπει να ψωνίσω πρώτα.

Με το μετρό τα πάω μια χαρά, δεν κουράζομαι ιδιαίτερα θα έλεγα, αν και ειναι σχετικά νωρίς για να πώ ότι κουράστηκα βέβαια. Μπορεί σε κανα μήνα να τα φτήσω δεν ξέρω. Ο θείος μου θέλει να με μάθει να οδηγάω.. I'mma take that chance, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να μου χρειαστεί!!

Η Εύα έκανε σουτζουκάκια. Ένα χειροκτρότημα εδώ! ...Αριστούργημα, τι να σου λέω τώρα. Με το ζόρι τα 'φαγα.

Θα βγω και την Παρασκεθή και το Σάββατο. Όχι θα κοιμάμαι κάθε μέρα στις δέκα και θα ξυπνάω στις έξι! Δεν είναι ζωή αυτή ρε συ...

Αυτή που μας κάνει σχέδιο είναι τέρμα βαρεμένη. Όχι σοβαρά. Σήμερα έκανα μια φανταστική κανάτα με ένα μουχλιασμένο ρόδι. "Η" σύνθεση. Που το σκέφτηκε δηλαδή!! Και το παίζει και κουλτούρα το σούργελο. Ογδόντα χρονών γυναίκα.

Ακούω Imagine και βλέπω Ράδιο Αρβύλα. Αυτά είναι.

Δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το Sketch Pad του laptop! Έχω σκιτσάρει τα πάντα! Είναι απίθανο! Το αγαπώ!!!

"-Πως σε λένε?
-Παναγιώτη
-Και πως σε φωναζουν?
-Παναγιώτηηηηη!!!"
Εεεεμμμ, ΟΚ.

Πάω για ψώνια. Σι γιααα!

Dead And Gone

Είμαστε στην τελική ευθεία μπορώ να πω...

Αύριο φεύγω! Χα.. Τελιώσαν τα ψέματα. Εχω εισιτήριο για το τρένο και το μόνο που μένει είναι να πακετάρω. Πολλή κουραση όμως. Είμαι και άρρωστη. Χάλια ήμουν. Τώρα είμαι μάλλον καλύτερα, αφού δεν έχω ούτε πυρετό, ούτε τα υπόλοιπα... παραμφερή. Λολ.

Χθες αποφάσισα να πάρω ένα DVD και να μείνω σπίτι, αφού δεν μπορούσα να βγω έξω με τα παιδιά. Το έχω ξανακάνει άλλοστε! Έλα όμως που χθες με έπιασε κάτι (α, δεν ξέρω τι) και έβαλα τα κλάματα στα καλά καθούμενα!!! Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αλλά ό,τι και να σκεφτόμουν, ό,τι και να μου ερχόταν στο μυαλό, ό,τι και να με έβαζα να σκεφτώ για να ξεχαστώ, με έκανε να κλαίω όλο και περισσοτερο. Σταματούσα για λίγο, ηρεμούσα, όμως με το ποθ σκεφτόμοθν κάτι άλλο ξαναμαυριζαν όλα. Όλα τα έβλεπα χάλια. Στην αρχή υπέθεσα οτι μάλλον θα περιμένω την περίοδό μου ή κάτι τέτοιο... Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν είναι αυτό, αλλά επειδή απλά ΔΕΝ μου ήταν δυνατό να βρω κάποια άλλη αιτία, έμεινα σ' αυτό...

Λες να είναι η όλη αυτή ξαφνική αλλαγή σκηνίκου? Φοβάμαι για πολλά πράγματα, δεν το κρύβω. Έχω πάντα υψηλές προσδοκίες, αλλά το όλο θέμα με τη φοιτητική ζωή το παρατράβηξα. Από τη μία, ΟΚ, δεν πάω για διακοπές, αλλά από την άλλη ακούω τους πάντες να λένε ότι αυτή θα είναι "η καλύτερη περίοδος της ζωής μου". Πώς να μην έχω προσδοκίες μετά? Ναι, θέλω να περασω καλά, αλλά αξίζει να πιέσω τον εαυτό μου γι΄αυτο? Θα ήμουν πιο ήσυχη αν πήγαινα να σπουδάσω κάτω από τις ίδιες συνθήκες με τους υπόλοιπους φοιτητές? Αν δεν είχα όλο το σόι της μάνας μου πάνω από το κεφάλι μου για τέσσερα φαινομενικά ανέμελα χρόνια? Μήπως τελικά έπρεπε να το παλεψω και να μην αφήσω τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους όπως έγιναν? Ούτε εγώ δεν ξέρω. Φαντάζει σαν το μεγαλύτερο λάθος έβερ αυτό το πράγμα.

Και έπειτα είναι και αυτό το συναίσθημα που έχεις όταν αφήνεις τις σημερινές δουλειές σου για αύριο και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι θα έχεις και αύριο δουλειές και δεν εχεις ιδέα αν θα τις προλάβεις όλες τελικά. Σα να περιμένω από τον εαυτό μου πάρα πολλά αυτή την περίοδο χωρίς να υπολογίζω ότι με τόσα δρομολόγια δεν θα μου μένει χρόνος ούτε για να βήξω. Άσε που για τους άλλους όλα είναι εύκολα. Για τους γονείς μου ειδικά! Όλοι οι άλλοι κατσαδιάζουν τη μαμά που με αναγκάζει να περνάω αυτό το μαρτύριο κάθε μέρα, αλλά στα επόμενα δύο λεπτα το ξεχνάνε. "Ετσι κι αλλιώς φοιτήτρια θα είναι, τι τη νοιάζει?". Χαχα.. Από πίτα που δεν τρως...

Σήμερα δηλαδή πρέπει να αποχαιρετήσω τα παιδιά και τέτοια? Ο Χριστός κι η Παναγία. Μόνο για τέτοια δεν είμαι τώρα.

Θέλω να κάνω και ένα σωρό ψώνια. Από που θα τα κάνω αυτά? Με ποιον? Μόνη μου? Και πότε? Ε, δεν θα με τρελάνουν εμένα!

Πάω να πακετάρω. Με μισή καρδιά, αλλά πρέπει να πακετάρω.

Mind The Gap

Όλα πάνε τ-έ-λ-ε-ι-α. Ας μην έχω παράπονο. Τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε after all.

That's me in the corner

That's me in the spotlight

Losing my religion

Trying to keep up with you

And I don't know if I can do it

Oh no I've said too much

I haven't said enough

I thought that I heard you laughing

I thought that I heard you sing

I think I thought I saw you try

Προσπαθώ να βρω μία αξιόλογη εικόνα για να αλλάξω λίγο το layout... Προσπαθώ να βρω ένα καλό τραγούδι, δύο στίχους να εκφράζουν αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή... και πάνω απ' όλα, λίγη εμπνευση για να βγάλω κάτι αξιόλογο απ' αυτά. Το έκανα τόσα χρόνια κι όμως τώρα μου φαίνεται απίστευτα δύσκολο! Δεν ξέρω γιατί ειδικά τώρα! Με θυμάμαι απλά να ανοίγω το photoshop, να διαλέγω δυο-τρεις τυχαίες εικόνες και να κάνω κάτι όμορφο μ' αυτές! Τώρα απλά ένα κενό. Κενό όμως! Και δεν είναι να πεις ότι νιώθω και κενή αυτή τη στιγμή... 'Εχω πράγματα στο μυαλό μου! Ναι, υπάρχουν στιγμές που δεν σκέφτομαι τίποτα απολύτως. Τώρα όμως σκέφτομαι. Τι σκέφτομαι?

Ότι έχασα μία σημαντική ευκαιρία να κάνω μία πολύ ενδιαφέρουσα γνωριμία, με το να είμαι τελείως απερίσκεπτη και όχι ο εαυτός μου. Αυθόρμητη είμαι πάντα. Απερίσκεπτη όμως δεν είμαι. Ετοιμόλογη είμαι. Προκλητική όμως όχι. Και όταν τα πράγματα αρχίσουν στραβά, είναι κομματάκι δύσκολο να επανορθώσεις. Άσχετα αν το καταλάβεις αμέσως ή μετά από καιρό. Δεν έχει σημασία. Θα ήθελα να είναι αλλιώς τα πράγματα... και να δεις ποια είμαι πραγματικά. Μπορεί να μην σου άρεσε αυτό που θα έβλεπες, αλλά τουλάχιστον θα είχα ελπίδες να σε κερδίσω. Ενώ τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι αυτό το θλιβερό "περάσαμε καλά"... Όπως λες για μια σχέση που δεν ευδοκίμησε και πολύ... ειδικά αν σε παράτησε ο άλλος. Θλιβερό. Χάλια.

I want to hold the hand inside you

I want to take a breath thats true

I look to you and I see nothing

I look to you to see the truth

You live your life

You go in shadows

Youll come apart and youll go black

Some kind of night into your darkness

Colors your eyes with whats not there.

Αλλά ελπίζω να μπορέσει να γίνει κάτι! Ξέρεις γιατί το λέω? Σε όσες σχέσεις έχω κάνει, για όσους και να έλεγα ότι νιώθω πράγματα, ποτέ δεν είχαν φτάσει στο σημείο να είναι στο μυαλό μου συνεχώς. Συνήθως ήταν μόνο όταν τους έβλεπα ή τους ανέφερε κάποιος. Όχι, ερωτευμένη δεν είμαι, προς θεού. Δεν τον ξέρω καν. Απλά μου αρέσει η σκέψη του. Αυτό μόνο. Μου αρέσει να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν η γνωριμία μας γινόταν κάτω από άλλες συνθήκες. Νταξει, δεν είναι και το πιο υγειές πράγμα στον κόσμο αυτό, αλλά τα πράγματα ανατρέπονται! Και, όχι να το πενευτώ, αλλά μερικές φορές είμαι τόσο καλή σ' αυτό που ούτε εγώ δεν με πιστεύω! Χεχε...

Αρκεί αυτή τη φορά να έχω το νου μου και να μην πέσω πάλι στην ίδια παγίδα.

PS: Πάρε το καινούριο Cosmo.

Outta Here

Λοιπόν το αγάπησα κι αυτό το μπλογκάκι! Κι ας το χω τόσο λίγο καιρό...

Πήγα στη σχολή που λες, γράφτηκα, ψώνισα και από το ΙΚΕΑ γιατί κάποιες αξίες δεν αλλάζουν κι εγώ σε σπίτι με έπιπλα της γιαγιάς δεν έμενα (οι γονείς μου με καταλαβαίνουν) και τώρα το μόνο που μένει είναι να κρεμάσω (να μου κρεμάσουν δηλαδή) τις μοβ κουρτίνες μου. Α και να προσαρμοστώ στο νέο μου περιβάλλον. Θέε μου, χαμός.

Αντιγόνη μου συγγνώμη, αλλά θέλω ήσυχα φοιτητικά χρόνια από κομματικής άποψης και αυτό μόνο τη φιλοσοφία του ΚΚΕ δε συναντά. Άμα αποφασίσω να "αγωνιστώ και να συσπειρωθώ" θα σε ενημερώσω εγκαίρως. Άσε που άμα είναι να γραφτώ για να με βάζουνε να αρπάζω κι εγώ έτσι τους πρωτοετείς από τη μύτη και να τους πασάρω με το ζόρι αιτήσεις και φυλλάδια, φχαριστώ, δεν θα πάρω. Αρκετά ψαρωμένοι είναι κι εγώ έχω και μία αξιοπρέπεια. Τώρα για να επανέλθω στο Αντιγονάκι, το ξέρω ότι αν το διάβαζες αυτό θα έλεγες ότι μόνο αυτός δεν είναι λόγος για να μην γραφτείς σε μία φοιτητική παράταξη, ή όπως τις λένε, αλλά είναι στο χαρακτήρα μου να βλέπω τα πράγματα από δική μου οπτική, ίσως κάπως περίεργη. Πολλές φορές όμως αυτό μου βγήκε σε καλό... Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία, αλλά αν περνάει από το χέρι μου, δεν θα σου ξαναμιλήσω...

Τελικά αυτό το Facebook κρύβει και εκπλήξεις καμιά φορά. Κι όλα αυτά που λένε για τις απρόσωπες σχέσεις των νέων σήμερα, είναι απλό: όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Είναι απλά φόβος για αλλαγή. Στενόμυαλοι άνθρωποι που φοβούνται ό,τι δεν μπορούν να κατανοήσουν. End of story. Εμένα πάντως με έχει ξελασπώσει. Έχω παραδείγματα από απρόσμενα ραντεβού σε ένα άδειο απόγευμα μέχρι πολύωρες συζητήσεις για σεξ με τις κολλητές μου. Οι εποχές αλλάζουν. Κλισέ, αλλά πρέπει να το επαναλαμβάνουμε συνέχεια μπας και το καταλάβουν μερικοί γονείς και καθηγητές που επιμένουν να λένε το ίντερνετ, ιντερνέτ. Ε τουλάχιστον πείτε το διαδίκτυο γαμώ την τύχη μου... Είμαι υπέρ.

Όλα ήταν τέλεια στη σχολή, νομίζω θα τα πάμε καλά!

Το δωματιάκι μου το έκανα κουκλίστικο... Έχω ταλέντο τελικά.

Αν δεν μπερδέψω τα λεωφορεία καμιά μέρα να μην με λένε Βάσω.

Αυτά!

Ελπίζω την επόμενη φορά να ποστάρω από το καινούριο μου λάπτοπ!

Τα λέμε guys.

I really gotta leave. Leave.

Απλά σκέψου κάτι και γράψτο!!

Αλλά εδώ συνειδητοποιώ ότι η ζωή μου αυτή τη στιγμή περιστρέφεται γύρω από το γεγονός ότι φευγω στο τέλος της βδομάδας... Έχω βαρεθεί να περιμένω να φύγω. Άντε να φύγω την τύχη μου μέσα... Να ησυχάσω. Αν και, μην με πείτε ηλίθια πλιζ, δεν τρελαίνομαι και με την ιδέα! ΟΚ, είναι γνωστό πως λίγοι είναι αυτοί που αρέσκονται στις γιγαντιαίες αλλαγές στη ζωή τους σε περιόδους... καλοβολεψιάς. Ίσως θέλω πρώτα να σκυλοβαρεθώ αυτή την πόλη πριν την ρίξω τη μαύρη την πέτρα που με αναγκάζουν να ρίξω. Γιατί πολύ απλά έχω φίλους εδώ, έχω και την οικογένειά μου. Και δεν είμαι από αυτούς που δεν περνάνε καλά στην επαρχία και θέλουν "να σηκωθούν να φύγουν από αυτή την κωλοπόλη γαμώ το κέρατό μου!!"... Όσο κι αν είμαι παιδί της πόλης, θα το λέω συνέχεια πως έδω περνάμε καλύτερα. Τέλος.

Ένα από τα καλά που έχω (έχω πολλά!) είναι ότι προσαρμόζομαι, αν όχι αμέσως, αρκετά γρήγορα και σε μεγάλο βαθμό. Μπορώ να δεχτώ ένα "πρέπει" γιατί ξέρω πως, άσχετα με αυτά που σου επιβάλλουν να κάνεις, τη ζωή σου εσύ την κανονίζεις. Στο τέλος εσύ τις κάνεις τις επιλογές σου. Και για να στο κάνω πιο λιανά, αν ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις κάτι, πάει στο διάολο, κάντο. Αλλά όπως θες εσύ. Διάλεξε εσύ τον τρόπο και διασκέδασε στη διαδρομή, για να μην ξεχνιόμαστε.

Και τέλος, κάτι τελίως άσχετο: Άντρες παιδάκι μου. Οκ, σε πλησίασε, σου μίλησε, έστω μέσω κοινού γνωστού, και μπράβο του. Σπάνιο στις μέρες μας. Εκείνο το "θα σου τηλεφωνίσω αύριο", χωρίς φυσικα να κάνει αυτό που υποσχέθηκε, τι το θέλει? Η ερώτησή μου είναι ότι αφού ρε παιδί μου γνωριστήκαμε, περάσαμε καλά, και λες ότι θα τηλεφωνήσεις, γιατί δεν το κάνεις? Λες κι εγώ σε έβαλα με το ζόρι να το πεις? Άμα δεν θες να πάρεις, μην παίρνεις! Άλλα όλο αυτο το "θα πάρω, αλλά δεν παίρνω" είναι και η αρχή του τέλους! Η αρχή για την οποία χαλάνε σπίτια ολόκληρα: Όταν λες κάτι, θα το κάνεις. Αλλιώς μην το λες καθόλου ρε γαμώτο.

So not me. (Men Are Pigs)

Όχι δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι. Όποια το λέει αυτό πρέπει να το ξανασκεφτεί.

Απλά έχουν ένα κοινό. Πάντα ψάχνουν ένα τρόπο να σε απογοητεύσουν ακόμη και αν εσύ έχεις όλη την καλή διάθεση να προσπαθήσεις. Γιατί αν αφήσεις τα πράγματα στην τύχη τους χαιρέτα μας τον πλάτανο. Και το ξέρεις. Μιλάω πάντα για την πρώτη γνωριμία. Αλλά στην τελική άμα δεν δένει το γλυκό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το σκας με ελαφρά. Πράγμα δύσκολο γιατί κατά γενική ομολογία, το λεγόμενο τσουρούφλησμα είναι το καλύτερο κομμάτι στην αρχή μιας σχέσης. Ξέρεις, αυτό που λέμε αλλιώς μάδημα-μαργαρίτας.

Ίσως η καλύτερη συμβουλή που μου έδωσε η μανούλα μου για κάτι τέτοια. Σε απλά ελληνικά: Make him work for it girl..! Και πίστεψέ με αυτό δεν έχει καμία σχέση με το να τον κάνεις να σε κυνηγάει, να τρέχει από πίσω σου. Είναι περισσότερο ένα σημάδι για σένα ότι, όπα, εδώ αξίζει να προσπαθήσεις. Και τέλος, αν δεις ότι είναι τόσο πιθανό να πάρει πρωτοβουλία, όσο να γίνει η σχέση σας ταινία... τότε κοπάνα την. Απλά.

Πολύ το ψάχνω το θέμα. Δεν κάνω έτσι εγώ. Απαπαπα.

Κάνε κάτι. ΟΚ?

Γιατί δεν βγαίνει κανένα καλό τραγούδι τώρα τελευταία? Και γιατί εγώ μόνο διάθεση για ψάξιμο δεν έχω? Έλεος.

Άντε αρχίζει και το νέο πρόγραμμα του σκάι όπου να 'ναι. Να δούμε τι ψάρια πιάνει το καινούριο Beverly Hills.

Πάω.

Summer has come and passed.

Ξέρεις τι γίνεται? Τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν ασχημα.

Σε μία βδομάδα φεύγω για Αθήνα για την εγγραφή στη σχολή, τα απαραίτητα ψώνια στο ΙΚΕΑ και τα σχετικά και αυτό που αισθάνομαι δεν το λες ανυπομονησία! Μάλλον βαρεμάρα το λες. Αλλά ποιος χέστηκε για το πως αισθάνομαι εγώ βασικά! Και δεν το λέω για να μιζεριάσω! Δεν θα άκουγες ήχνος παράπονου στη φωνή μου, αν στο έλεγα από κοντά. Το λέω με την εννοια του ότι κάποια πράγματα τα κάνουμε επειδή πρέπει και όχι γιατί το θέλουμε. Δεν γενηθήκαμε για να κάνουμε ότι θέλουμε.

Μία από τις λίγες φορές έκανα κάτι γιατί έπρεπε. Εγώ που έχω συνηθίσει σε έτοιμες αποφάσεις και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ. Εγώ που μέχρι τώρα λάτρευα να τα βρίσκω όλα έτοιμα. Και ακόμα το λατρεύω. Όλοι κατά βάθος θέλουμε να μας κακομαθαίνουν. Αλλά ξέρεις τι κατάλαβα από όλη αυτή την ιστορία που κράτησε λιγότερο από ένα καλοκαίρι? Πως δεδομένου του ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο, αν αποφύγεις να πάρεις μία απόφαση μπορεί να σου βγει σε κακό ή καλό. Ναι, μπορεί και σε καλό. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι αν επιλέξεις να την αποφύγεις, θα χάσεις τον έλεγχο των πραγμάτων. Και πίστεψέ με είναι ωραίο συναίσθημα να έχεις τον έλεγχο. Των πραγμάτων που έλεγα πριν, της ζωής σου, του εαυτού σου. Αυτόν τον έλεγχο.

Και για να ολοκληρώσω το καλοκαιρινό φλας μπακ, ήταν ένα από τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Ίσως το καλύτερο. Ίσως και να θυσίασα μερικά πράγματα με μόνο σκοπό να περάσω καλά. Αλλά θέλω να πιστεύω πως τώρα, τα έχω πάρει πάλι πίσω... Και δεν μπορώ να σκεφτώ ένα τρόπο να ευχαριστήσω αρκετά όσους με βοήθησαν σε αυτό... Ελπίζω να περάσω και ένα καλό χειμώνα!

I <3 Holidays

Προχθές γύρισα από το κάμπινγκ...

Δεν θα σας πω κάτι του τύπου "φοβερή εμπειρία" και τέτοια, δεν ήταν και ελευθερο το κάμπινγκ, τις είχαμε τις ανέσεις μας... Ε και είπαμε να τις εκμεταλευτούμε! Βγήκαμε, ήπιαμε, χορέψαμε, είδαμε και λίγο διαφορετικό κόσμο, παίξαμε χαρτιά μέχρι τα ξημερώματα, ξυπνήσαμε στις τέσσερις το μεσημέρι, ψηθήκαμε στον ήλιο, αράξαμε στην παραλία... Και όλα αυτά μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Από τα καλύτερα.

Τώρα ο απολογισμός. Αισθάνομαι λίγες τύψεις για κάτι που έκανα αλλά νταξει, θα μου περάσουν. If it makes you happy, it can't be that baaaddd... Ε και στο κάτω κάτω πέρασα φοβερά... Βασικό κομμάτι του απολογισμού θα είναι σίγουρα το ότι γύρισα με πυρετό και κάτι συμπτώματα μάλλον αλλεργίας. Ένας θεός ξέρει από τι. Και τέλος, έμαθα παλέρμο και πόκερ. Αμέ.

Πρέπει να πήρα και κάνα κιλό. Oh dear God.

'Έχω βαρεθεί να βλέπω τηλεόραση δυο μέρες τώρα..

Η αδερφή μου επιμένει να με διώξει από το δωμάτιό μου μία ώρα αρχύτερα για να το βάψει πρώτα λέει μοβ... Τι με περιμένει δεν ξέρω. Μάλλον πινέλα και ακρυλικά και ώρες ολόκληρες. Γιατί θέλει ΚΑΙ να ζωγραφίσουμε τους τοίχους. Είμαι καταδικασμένη σας λέω.

Αυτό που θα φέρουν στην Ελλάδα το America's Next Top Model, είναι άκρως άκυρο. Φαντάζεστε 20 Τζούλιες (α, όλα κι όλα, μία είναι η Τζούλια) μέσα σε ένα σπίτι στην Παιανία (εκεί, στο Big Brother/Fame Story) και την Καγιά (αλά Tyra Banks) να προσπαθεί να βγάλει άκρη; Α, και το συνεργείο του Star να είναι απίκο σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων, έτοιμο να καλύψει κάθε καρα-στημένο κατφάιτ. Θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.

Ου, ξέχασα και τ'άλλο. Έχω να πάω να πάρω σκουλαρίκια για το γάμο το Σαββατο.

Έχουμε και την πρεμιέρα στις 25, έτσι; Harry Potter And The Half-Blood Prince! Α, θα πάω εννοείται! Βασικά έχω δει την ταινία... Από έναν μαύρο. Την πήρε ένας φίλος μου για να διαμαρτυρηθεί και καλά γιατί καθυστερούν τόσο την ταινία! Άσε ρε. Και εγώ δεν μπόρεσα να κρατηθώ, την είδα. So typical of me. Αλλά πρέπει να πάω και στο σινεμά. Όσο και να μας τα 'χουν πρήξει, έχουμε μία παράδοση να τιμήσουμε. Ster Cinemas λοιπόν, με τα κορίτσια. Μόνο να κλείσω εισιτήριο.

Αυτά. Πάω να μπω στο Facebook, καιρό έχω. Από χθες.

Κάθε αρχή και δύσκολη

Όχι πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να ξεκινάς ένα καινούργιο μπλογκ.

Αφενός γιατί δεν ξέρεις τι από όλα αυτά που θες να γράψεις είναι τόσο σημαντικό ώστε να αξίζει να αρχίσεις μ'αυτό, αφετέρου γιατί το να ξεκινάς ένα καινούριο σημαίνει αυτόματα οτι παρατάς κάτι παλιό. Άσε που στην περίπτωσή μου αυτό το παλιό ήταν στα αγγλικά, οπότε το να πληκτρολογώ στα ελληνικά είναι μαρτύριο... Μα να βάζω συνεχώς θ αντί για υ? Δεν με αντέχω πλέον.

Έκανα μια πρόχειρη εικονίτσα στο photoshop με μια φωτογράφιση της Claudia Schiffer από τον Mario Testino για τη γερμανική Vogue (Ιούνιος 2008). Μου άρεσε αλλά μου τη δίνει που το blogger χαλάει ετσι την ποιότητα! Η φωτογράφηση έχει τίτλο Sex και είναι πιστεύω απίθανη. Τόσο βίντατζ. Απλά. Χα.

Ελπίζω αύριο να έχω παρέα να πάω για κανα καφέ γιατί έχω καεί με τόσο πισί σήμερα. Φρίκη. Και έρχονται δύσκολες μέρες...